yalnizim. gercek anlamda yapayalnizim. arkadasim var ama sadece ihtiyaclari oldugu zamanlarda onlarin arkadasiyim (cennet haric). kimse iletisime gecmiyor benimle, kimse nasilsin napiyorsun bile demiyor(sevgilim haric). kimse gel bugun vakit gecirelim kahve icelim demiyor. gunlerim hep evde dort duvar arasinda geciyor. o kadar sıkıldım ki bu durumdan. gercekten kimsenin arkadasi degil miyim? gercekten kimse beni yakin olarak gorup bir seyler anlatmiyor mu? bu kadar mi degersizim? tek istedigim bende arkadaslarimla gezip dolasayim guleyim. tek basima gezmekten vakit gecirmekten yoruldum. yapmak istedigim bir ton sey var ama hicbirini yapacak guc bulamiyorum. gitar calmak, ogrenmek istiyorum ama ne para var ne de bunu gerceklestirebilecek gucum.
universiteden mezun oldugumda bir is bulabilecegimi bile sanmiyorum cunku ne yetenegim ne bildigim bir dil var, ingilizce az bucuk var herkesin bildigi kadariyla. ustelik hayalimdeki olmayan bir bolum okuyorum. o donem psikolojim bozuk oldugu icin mezuna birakmak istemedim mezuna biraksaydim belki iyi bir siralama yapip psikoloji okuyabilirdim ama o gucu bile kendimde bulamadim. universite de arkadaslarim var ama onlarda isine geldigi gibi kendi sehrime geldigimde ise kimse “aa sen mi geldin hadi disari cikalim seni ozledim” bile demiyor hatta geldigimden bile kimsenin haberi olmuyor. ne ara geldin gittin diyorlar. surekli insanlara ben geldim bulusalim demek istemiyorum desem bile hep isleri oluyor artik bende cagirmayi biraktim bir sure sonra ama birilerinin de ben soylemeden aklina geleyim.
gercekten cok bunaldim. ciddi anlamda.
