@girift-
Ah, o gözlerin… Felaketim olan gözlerin. Bir çift göz uğruna bırak kırk yılı bütün ömrümü serdim yere. Bir bakışınla bir bakışım denk gelsin diye gönlümü verdim ellerine. Seninle gündüzü sevdim, ışığımın kaynağı göz bebeğin oldu. Ne vakit ki kaçırdın gözlerini, geceme ışıyan ay bile yitip gitti benden. Yerle yeksanlığımla bir başıma kaldım.
Avare olmuşum ben aşkından, yok senden başka çarem. Kimsesizliğimin kimsesi yitip gitmiş avuçlarımdan. Bir berduş gibi savrulmuşum oradan oraya; kemiklerim derime batar olmuş, aciz bedenim morluklarla dolmuş. Yalnızlığım paltosu sıkı sıkıya sarmalamışken beni yine tünemişim izbe balkonumun köşesine. Önümde güneşin kor ışığıyla kavlanmış ahşap bir masa, çehreni kazımışım her hattına. Sardığım bilmem kaçıncı sigaradan aldığım her fırtta, duman her yanımı kaplayan senin üzerine işliyor. Küllükteki cansız izmaritler seninle yok oluşuma bir kez daha şahitlik ediyor.
Bilinmez hiçliğin içindeyim
Kafamın içinde hiç durmayan bir yankı var. Adını öyle bir kazımışsın ki zihnimin duvarlarına, evimin her köşesi senin yankılarınla bezenmiş. Birbiri ardına hızla yitip giden her saniyede yokluğunun yankısı işliyor kor içindeki yüreğime. Geçecek gibi değil bu yürek yangını.
Ah, bu sıkıntı çemberinden bir türlü kurtulamadım
Gökhan Kırdar - Üstüme Basıp Geçme
arsız, kimsesiz, topraksız çiçek
Saat sabahın dördü ve ben yine uykusuzum.
Kafamın içinde öyle bir canavar var ki, en ufak bir boşluğumu, açığımı ararcasına; bulduğu her fırsatta, yattığı pusudan hırsla kalkıp beni kendine esir ediyor.