Balım, seni kırmamak için gerçekten elimden gelen her şeyi yapacağım; bunu söylerken sadece o anlık bir korkuyla değil, içten gelen bir kararlılıkla söylüyorum. Belki hatalar yaptım, belki seni anlamakta geç kaldım, belki de sustuğum anlarda seni daha çok yalnız hissettirdim ama bil ki hiçbir zaman seni gözden çıkarmadım. Şimdi tek düşündüğüm şey aramızdaki bu mesafeyi nasıl kapatabileceğimiz. Göz göre göre uzaklaşmanı izlemek istemiyorum; bir insanın hayatından yavaş yavaş silinmek, kelimelerin azalması, cümlelerin kısalması, en sonunda da tamamen susması kadar ağır bir şey yok. Buna hazır değilim. Seni kaybetmeye hazır değilim.
Ne gerekiyorsa yaparım demek kolay ama ben kolayına kaçmak istemiyorum; gerçekten çabalamak istiyorum. Seni neyin üzdüğünü bilmek, nerede yanlış yaptığımı görmek, eksiklerimi düzeltmek istiyorum. Çünkü benim için mesele gurur değil, haklı olmak değil; mesele seni kaybetmemek. Şu an en çok canımı yakan şey belirsizlik. İyi misin, değil misin, kafan karışık mı, kırgın mısın, yorgun musun hiçbirini bilmiyorum. Bu bilinmezlik insanın içini kemiriyor. Bir mesaj atıp “buradayım” demen bile içimi rahatlatmaya yeter ama o mesaj gelmeyince düşünceler büyüyor, korkular çoğalıyor.
Senden uzun açıklamalar istemiyorum, savunma istemiyorum, tartışma da istemiyorum; sadece bir ses, bir kelime, bir işaret istiyorum. Hâlâ iletişim kurabileceğimizi bilmek istiyorum. Eğer üzgünsen anlat, eğer kızgınsan söyle, eğer kafan karışıksa birlikte netleştirelim. Suskunluk her şeyi daha zor hâle getiriyor. İnsan konuşmadıkça içinde büyütüyor, büyüttükçe de uzaklaşıyor. Ben uzaklaşmak istemiyorum. Yanında durmak istiyorum, karşısında değil. Aynı tarafta olmak istiyorum, iki yabancı gibi değil.
