cockeyes song yazarının panosuna yazdım burda da kalsın
CS'u da kendimden bir şeyler görmek, atlattığımı sandığım ama hala izlerini taşıdığım, yükünü geçmişten sırtladığım şeyleri okumak beni o anlarıma götürdü. Sanki dünya döndükçe ben o anları tekrar ve tekrar başa sarılarak yaşıyor gibi hissettim. Nefesim kesildi yeri geldi, bu yükü bir anda tekrar üstümde hissedince. Fakat iyi hissediyorum şuan. Jungkook'a yanıyorum. Çok ağır şeyler yaşadı. Aşk mı, takıntı mı, ne denirse densin, Jungkook sevgisinden çok çekti ve beni patlatan, bana dokunan nokta da bu oldu. Sürekli önüme çıktığı için merak ederek okuduğum, hatta ilk okuyacağım zaman panoya gelip yazdığımda biri "Yeni travmalar yükleniyo." dediğinde pek kulak asmamıştım. "Ne yaşamış olabilirler ki?" diye düşünüyordum. Ne yaşadıklarını çok iyi anladım. Bu da bana herkesin acısının, yarasının tahmin edileceğinden de ağır çıkabileceğini öğretti. Dünya dönüyor yaşımız küçük olsa bile öğrendiğimiz şeyler bazen sandığımızdan daha ağır çıkabiliyor. Bu fic bana yaşımız küçük olsa bile tecrübelere dayalı yaşamımız türlü süreçlerden geçiriyor diye düşünmemi sağladı, bi olgunluk getirdi. Nedeni çok açıktır ki yazar kalemin yaşadıklarını gayet iyi yansıtıcak kadar fevkaladeydi. Umarım hayatında her şey yolunda gider ve kendi savaşında kimse yenilmez. Son bir şey daha, sizi öldürenlerden azat olun, ölmeyi unutanlara yıldızlı geceler️❤️
