☦︎

bütün ölümler kendi zamanında zamansızmış, 

gün geçtikçe daha da azaldığım sevdanın beni parçaladığını görmek acıttı, yemin ederim daha önce böyle yıkılmamıştım. kan sızıyor kalbimin deliklerinden. 

biliyorum şimdi sen başkasını bulur geçmişine çekersin bir perde ben ise geçmişimin içinde boğula boğula kan yutarım elbet. 

seni gördüm şair oldum, aşık oldum, ressam oldum. seni gördüm kendim dışında her şey oldum. oysa ki bir şair sevdiğine şiir yazsa bir ressam bir tabloya sevdiğini resmetse o kişi hayatından çıkarmış. 

inceldiği yerden çoktan kopup benim boynuma nefesimi kesmek istermişcesine dolandı zaten, sen hala bana neyden bahsediyorsun? 

çünkü içimdeki sevgin kendime doğru çevirdiğim bir bıçak ve ben kendimi her seferinde onunla yaralıyorum değil mi, çünkü senin sevgin benim boynuma bir urgan her seferinde ölmeyi diliyorum değil mi? 

hep yanımda olacağına inanmıştım, beni hiç terk etmeyeceğine hep seveceğine şimdi elimde olan ise terk etmenin ardında bıraktığı derin bir sızı ve sonrasında gelen koca bir hiçlik. 

üzüldüğümde sana gelip ağlayamadım, sinirlendiğimde varlığınla sakinleşemedim, kırıldığımda yanımda olamadın. beni üzen şeyleri benden uzaklaştıramadın. 

nasılsın diyorlar, her gün nefretime yeniliyorum, anılarımla kanlı bıçaklıyım, elimde olsa çeker tetiği gebertirim kendimi, ruhum acıyor, bedenim isyan ediyor diyemiyorum. 

babam acıtır annem kanatırdı, babam yaralar annem deşerdi, babam yok sayar annem hiç olmamışım gibi yapardı, babam öldürür annem süründürürdü, babam kesikler atar annem onlara tuz basardı.