‎

koptu kayış, bütün anlamlar anlamını yitirdi.

kendi yarasına aşık olan biriyim ben, dışarıdan şifa beklerken, içeriden kendi irinime boğulmayı seçtim.

sizi seviyorum ama bu sevginin içine sığmak için kendimi küçültmekten, kendimi eksiltmekten artık bitap düştüm. sizinle olmak bir sığınak değil, artık bir sınav kağıdı gibi geliyor. ve ben, bu sınavın sorularını çözmek değil, kağıdı yırtıp çıkmak istiyorum.

gitsem diyorum,
          çözülecek ruhumdaki tüm düğümler.
          kırsam şu ağır zincirleri
          hırçın bir okyanus olsam, savrulsam her yöne

yabancı bir bakışta teselli ararken, sana her bakışında dünyaları veren gözlerimi hatırla.

zaman her şeyi alıp götürüyor ama bir tek o son bakışının ağırlığını bırakıyor omuzlarıma. geçip gitmek bu kadar kolaysa, neden hâlâ ayaklarım hep aynı yöne mühürlü?

içimde bir burukluk peydah oluyor, bu dünyaya sığamıyorum. oysa ne yangınlar, ne fırtınalar, ne koca şehirler sığdırmışım zihnime, kalbime.. kendi içimde devasa bir evreni taşımışım da, bir şu koca dünyaya yer bulup sığamamışım.

kendime rastlamak için yola çıktım ama yol hiç bitmiyor.

plaklara sesin dolsaydı, gramafonum güller açardı.

zihnimin tozlu raflarında saklı bir isim, beni bugünümden koparıp ucu bucağı olmayan o eski hatıralara sürgün etti.