b.

​seni gördüğüm o günün gecesiydi. göğsümün sol yanında, tam şuramda, o güne kadar hiç duymadığım bir ağrı peydah oldu. tesadüf dediğin nedir ki? değildi elbet. bu, seni görmeye alışkın olmayan, ömründe böyle bir sarsıntı yaşamamış acemi bir kalbin telaşlı sancısıydı. gece bastırdı, dünya sustu, ben uyuyamadım. öyle bir sızı ki, ne yana dönsem benimle; sanki kalbim kaburgalarıma sığmıyor da dışarı çıkmak, sana koşmak istiyor. dayanamadım, düştük yollara. hastane koridorları soğuktu, beyazdı, insana "burada aşkın işi ne?" dedirtiyordu. önce ekg’ye bağladılar beni; telleri, elektrotları taktılar göğsüme. kağıtlarda bir aşağı bir yukarı giden o siyah çizgiler... ritmi ölçtüler de içindeki o büyük kavgayı duymadılar. sonra röntgen: ışınlar geçti kemiklerimin arasından, ciğerlerime baktılar, boşluklara baktılar; ama seni orada, o en derin kuytuda saklandığın yerde göremediler. sonra kan aldılar; tüpler doldu, laboratuvarlar çalıştı. sonuç? "temiz," dediler. hepsi temiz. "stres mi yaptın?" diye sordu beyaz önlüklü biri. "bilmiyorum," dedim usulca. oysa biliyordum. sana olan bu hasretin, seni görmenin bu ağır faturasının hangi tıbbi terimle açıklanacağını ben nereden bileyim? saat beş sularıydı eve döndüğümüzde. yorgunluktan sızmışım. uyudum, uyandım; ama geçmiyor bu meret. şimdi bir de sol koluma vuruyor ağrısı, parmak uçlarıma kadar sızlıyorum. doktorlar "sağlam" diyor, kağıtlar "yok bir şey" diyor; ama ben biliyorum yoldaş, benim kalbim o gün senden aldığı o darbeyle bir kez daha, bu sefer bambaşka çarpmaya başladı. hastaneler seni bulamadı ama ben seni tam şuramda, ağrının en koyu yerinde taşıyorum.

canım yanıyor, bil istedim.

herkesin bir limanı vardı, benimse sadece fırtınam. ne sığınabildim ne de durulabildim; sadece yoruldum.

ışığı kapattığımda bile yerini bildiğim o tek nokta... her gün gözlerimle o yüzün hatlarını yeniden çiziyorum; sanki bir kere bakmasam silinip gideceksin, sanki o anı tutmazsam tamamen kaybolacaksın. bu bir bakış değil, bu bir nöbet. soluk bir bahar havası gibi ciğerlerime doluyorsun ama nefes olmaya yetmiyorsun. uçsuz bucaksız bir hatıra denizinde, sadece senin o sabit gülüşüne tutunarak boğulmamaya çalışıyorum. ıssızım, evet; ama en çok da senin o hiç değişmeyen bakışlarının altında yalnızım.

bazen sadece duruyorum,
          içimde sönmüş bir yanardağın serinliği...
          sanki bir savaşın ortasındayım,
          mevziler karışmış, bayraklar rengini yitirmiş.
          hangi yöne koşsam, kendi sırtımdan vurulacakmışım gibi;
          öyle bir haleti-ruhiye, öyle bir dilsiz ağrı.

herkesi gidecek sanarsın, bir kendini baki; oysa gün gelir, kendinden bile gider, bir yabancının aynadaki yüzüne bakarsın.

sesim bu odaların tozuna karıştı,
          ne zaman bir cümle kursam, tavan biraz daha alçaldı.
          evin neşesi değil, sadece gölgesi kaldım;
          eşyalar beni tanıyor ama ruhum onlara yabancı.

şakağıma dayadığım boş bir silah gibisin,
          ne öldürdün,
          ne güldürdün.
          sadece o soğuk sessizliği alnıma çiviledin.
          bir intiharın en narin provasıydın belki de;
          namlusu hatıra kokan,
          tetiği pişmanlık dokuyan...
          ne canımı alacak kadar barutun vardı,
          ne de can katacak kadar ışığın.
          varlığın, ucu açık bir yaranın metalik tadı;
          yokluğun, hiç dolmayan bir mezar boşluğu.
          beni ne toprağın sükûnetine bağışladın,
          ne de hayatın gürültüsüne.
          bu adsız eşikte,
          kendi yankıma yaslanmış,
          senin boşluğunla ağırlaşmış bir gölgeyim.
          ne ölebiliyorum bu aşkın ellerinde,
          ne de yaşayabiliyorum senin yokluğunda.

neyseler neyseleri getirse de neyse.

deli gönül neyi özler durursun?