Bugün hem onun doğum günün hem de tanıştığımız günlerin üstünden 2 gün geçti.ayın başından beridir de konuşamıyoruz. ne yapacağımı bilmiyorum şahsen, 3 kasıma girerken o kadar heyecanlıydım ki. ikimizde emekle yapılan hediyelere bayılırdık o yüzden nasıl bir şey yapsam diye günlerdir düşünüyordum düşünüyordum ama aklıma buradan çok kısıtlı imkanlarımızın olduğu gerçeği dank etti. benim elimden pek gelmese bile ben onun için bir şeyler yapmak istemiştim. hediye vermek için ya da kutlamış olmak için değil gerçekten bir şeyler yapmak içindi. o kadar zamandan sonra ilk defa elime onun doğum gününü kutlama şansı geçmişken elime.hazırladım süsledim kendimce, beğeneceğine emindim.
ama doğum gününü hiç kutlamak istemeyeceğim bir şekilde kutladım.
ben ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.bazen canım yanıyor sanki kalbimi duvarlar arasına sıkıştırıyorlar. çok kolay bir şekilde çökebilirim ama sevdiğim için buna dayanıyorum, dayanmak istiyorum
sakin olmaya calışıyorum. güzel şeyler düşünmeye çalışıyorken beni üzecek şeyler her zaman önüme çıkıyor. ne kadar güçlü durmaya çalışsam da olmuyor. yapmak istemediğimden değil gerçekten olmuyor.
daha çok şeyler anlatmak geliyor içimden bütün düşüncelerimi hissettiklerimi ne yapıp yapmayacağımı.o kadar dağınık anlatıyorum ki. kafam allakbullak. yörüngesinden çıkmış bir gezengen gibiyim ama oraya tekrardan girmeye çalışıyor gibiyim.
gözüm sürekli telefonda, sürekli uygulamada. giriyorum belki mesaj atmıştır diye ama kırmızı bildirim yok. öyle görünce bile kalbim acıyorken bir de kırmızı bildirim gördüğüm an hevesle tıkladığımda aslında ondan gelen mesaj yüzünden değil hatırlatıcılar yüzünden olan bi bildirim olduğunu fark edince gelen acı daha kötü ama dayanacağım sakince bekleyeceğim onun durumunu biliyorum o yüzden farkındayım herşeyin ama bunları da yazmak istiyordum ama ona mı yoksa içimi dökmek için mi bilmiyorum.
az az yazıyorum diye belki de benim onu umursamadığımı düşünecek ama benim neden az yazdığımı en iyi sen biliyorsun. K
