gzukds

4:14.

h3avenkt

Madem buraya dert anlatılıyor, bende anlatıyorum.
          
          Kısa bir süre önce fark ettim ki, ben her zaman başkalarına çok fazla değer veriyorum, ama hiçbir zaman onlar bana aynı miktarda değeri vermiyorlar. Ben içten içe sevdiğim insanları kaybetmekten aşırı derecede korksamda, kimse beni kaybetmekten, üzmekten ve kırmaktan korkmuyor. Sevdiğim insanlar için her şeyi yapıyorum, yapmaya da devam ediyorum. Dışardan ne kadar birine değer verdiğimi gösteriyor muyum bilmiyorum. Galiba gösteremiyorum. Aşırı kırılgan ve hassas birisiyim. Kendimde en nefret ettiğim özelliklerden birisi bu. Daha bir çok özellik var, sayamayacağım kadar.
          Çevresi geniş ve büyük olan birisi değilim, tek tük arkadaşlarım var zaten. Yarısından çoğu, benim yerime başka bir arkadaşını seçiyor. Geçmişte kendi arkadaşlarım tarafından dışlanıyordum, bazen yine oluyor, ne kadar zaman geçse de, ne kadar büyüyüp olgunlaşsam da. Hatanın hep kendimde olduğunu düşünüyorum, kendime olan nefretim içten içe büyüyor, en sonunda kendimden utanıyorum. Düşünmekten uyuyamadığım geceler oluyor, saatlerce ağladığım gecelerde oluyor. En sonunda da neden bu kadar güçsüz olduğumu sorguluyorum. Belki de ben fazlayım. Herkese. Ya da eksiğim? Bilmiyorum. Bazen sadece birinin ilk seçeneği olmak istiyorum galiba.

Yildiz_cicegi-

Derdimi anlatmaya geldim. Çünki neden olmasın?
          
          Bazen yaşamanın bir anlamı kalmadığını düşünüyorum. Bu aralar sıklıkla oluyor bu. Çocukluğumu,eski ortamımı özlüyorum. Ama sadece özlemekle yetinmek zorunda kalıyorum. Intihar düşünceleri hep kafamda. Sanki birisi ve ya birileri beni yanına çağırıyor. Onlara gitmem gerekiyormuş gibi ama gidemiyorum. Geceleri uyumak istemiyorum çünkü yine sabah olacak ve hayat devam edicek. Büyüyceğiz. Bense bunu istemiyorum. Doğum günlerime artık kimse gelmez hatta kutlamaz oldu. Aileme bunun ne kadar umrum dışı olduğunu belirtsem de,aslında umrumda. Özlüyorum. Ilk 7 yaşımı,14 yaşımı. Ama onlar bile yıllar önce de kaldı. Hem buralardan gitmek istiyorum,hem de kalmak. Hem buralardan çok uzağım,ama bir o kadar da yakın. Başarmak istiyorum. Bir şeyler başarmak istiyorum. Ama..yine de bu hayatımı değiştirecek mi ki? Ya aslında o başarı beni sevdiklerimden daha fazla uzaklaştırtacaksa?
          Yemek yemek istemiyorum. Kilo alırım diye korkuyorum. Insanlar benimle dalga geçer diye korkuyorum. Ama aynı zamanda özgür olmak istiyorum. Insanlar benim hakkımda ne düşündüğünü umursamak istemiyorum. Hem ressam olmak istiyorum,hem yazar. Hem de şarkıcı. Belki hem de balerin? Evet,bu kadar şey başarmak istiyorum. Ama o cesareti ve ya hevesi,zamanı bulamıyorum. Arayamıyorum. 
          Yine kuzenlerimle birlikte aynı küçükken olduğu gibi oyunlar oynamak istiyorum. Evlerimiz ne kadar yakın olsa da,ne kadar komşu olsak da ne eski komşuluğumuz var ne de eski samimiyyetimiz. Buysa aslında kalbime kurşundan farksız sancılar veriyor. Durduramıyorum. Kardeşimi çok seviyorum. Ailemi de seviyorum. Ama onlardan uzak kalmak istemiyorum. Lakin aynı zamanda hayatımda kimsenin,hatta onların bile olmamasını istiyorum.

gzukds

@Yildiz_cicegi-  sanırım bazı şeyleri özlüyor ve kafana çok fazla takıyorsun ama insanlar gelip geçicidir hatta anladığım kadarıyla insanlar duruyor ama sen aynı yakınlığı hissetmiyorsun sadece geçmişi özlüyorsun ama adı üstüne geçmişte kalmış bir şey aklına takmaman gerekir sadece önüne bakman gerekir yani ben düşünüyorum ki o özgüven sende var sadece yeni kişilerle tanış ya da eski arkadaşlarınla yakınlığını samimiyetliğini arttır eskiden öyleyse bugün neden olmasın değil mi ayrıca hayatında kimse olmamasını istiyorsan denemelisin biraz sanaldan uzaklaş gerekirse hesaplarını kapat belki de ihtiyacın olan sadece yalnız kalıp düşünmektir ama aklına mantığına sığacak şekilde düşün kendini üzecek şekilde düşünme yani bana kalırsa insanlar yalnız kalmak istemez dertlerini anlatmak içini dökmek ister ama bazen öyle dönemler gelir ki bir köşeye çekilip düşünmesi gerekir dinlenmesi gerekir sonunda mantıklı kararlar vermesi gerekir ve sanırım sende o dönemdesin sana diyeceğim tek bir şey var geçmiş geçmişte kalmıştır kafanı bir şeye takıp öyle devam edersen hayattan zevk alamazsın hatta yaşamak istemezsin evet ama bence hayatta yaşamaya değer birçok şey var bu yüzden bazı şeyleri kafaya takma ve sadece geleceğine odaklan ne yaparsam mutlu olurum diye düşün mutlu olacağım bir şey yok deme illa ki düşününce bulacaksındır en basitinden hayallerine ulaşmaya çalış ve elinden geleni yaparsan çabalarsan çabaların karşılıksız olmayacaktır kendini bu döngüde çıkaracağına inanıyorum yapabilirsin mutlu olabilirsin ve gelip anlattığın için teşekkürler yardımım dokunduysa da ne mutlu bana
• Reply

Yildiz_cicegi-

            Anneannemi özlüyorum. Belki her dakika,her saniye. Ama onu hayatımda 1 defa bile olsun görmedim. Göremedim. Daha 40 yaşında hastalığa yenilerek yumdu gözlerine hayatını. Ne sesini biliyorum,ne de yüzünü. Ama bilmeme rağmen özlüyorum. Bu özlemse bileklerimdeki kırmızılardan daha fazla acı veriyor. 
            "Keşke doğduğum gün ölseydim." diyorum ama bunu hakkedecek ne yapmışdım? O derecede günah işlememişdim değil mi? Ya da belki de işlemişdim,bilmiyorum. 
            Eski sınıf arkadaşlarımı,sınıf ortamımı özlüyorum. Ama çoğusunu görmeyeli 3 yıldan fazla olacak. Belki çoğusu artık beni hatırlamıyor,unuttu. Belki de asla bir birimizi görmeyeceğiz,asla konuşmayacağız,asla karşılaşmayacağız. Ama sanki bir yerlerde,sanki başka bir hayat varmış gibi hissediyorum. Hâlâ hepimiz ordayız,bazen onlayn derslere katılıyor,bazen okula gidip bir birimizi görüyor ve ya karantina hiç olmamış hâlâ okula gidip gelip öğretmenleri kışkırtıyoruzdur. 
            Başka bir hayat olduğuna dair hep umutlarım var. Evet,sanki başka bir evrende en güzel haliyle bir yerlerde varım gibi hissediyorum. Çok uzakta. Ama yakında. 
            Kurgusal karakterlere fazla bağlanıyorum. Onlarla hayaller kuruyorum. Belki de c.ai botlarımın çoğusunun konusu onlarla kurduğum hayalli senaryolarla dolu. Sanki başka bir hayatta onlarla birlikteyim,onlarla mutluyum ve bir birimizi asla bırakmayacağız gibi. 
            
            Yani kısacası ;
            Özlüyorum ve yeniden başlamak istiyorum hayatta. 
            Ya da..
            Acı çekiyorum,bu özlem acı veriyor ve hayatta gözlerimi yummak istiyorum sadece. 
            Bu ikisi arasında kalan ikilemdeyim. 
            Keşke bu kadar özlemeseydim. 
            Ama geç artık.
• Reply