gzukds

4:14.

chaselilih

Madem buraya dert anlatılıyor, bende anlatıyorum.
          
          Kısa bir süre önce fark ettim ki, ben her zaman başkalarına çok fazla değer veriyorum, ama hiçbir zaman onlar bana aynı miktarda değeri vermiyorlar. Ben içten içe sevdiğim insanları kaybetmekten aşırı derecede korksamda, kimse beni kaybetmekten, üzmekten ve kırmaktan korkmuyor. Sevdiğim insanlar için her şeyi yapıyorum, yapmaya da devam ediyorum. Dışardan ne kadar birine değer verdiğimi gösteriyor muyum bilmiyorum. Galiba gösteremiyorum. Aşırı kırılgan ve hassas birisiyim. Kendimde en nefret ettiğim özelliklerden birisi bu. Daha bir çok özellik var, sayamayacağım kadar.
          Çevresi geniş ve büyük olan birisi değilim, tek tük arkadaşlarım var zaten. Yarısından çoğu, benim yerime başka bir arkadaşını seçiyor. Geçmişte kendi arkadaşlarım tarafından dışlanıyordum, bazen yine oluyor, ne kadar zaman geçse de, ne kadar büyüyüp olgunlaşsam da. Hatanın hep kendimde olduğunu düşünüyorum, kendime olan nefretim içten içe büyüyor, en sonunda kendimden utanıyorum. Düşünmekten uyuyamadığım geceler oluyor, saatlerce ağladığım gecelerde oluyor. En sonunda da neden bu kadar güçsüz olduğumu sorguluyorum. Belki de ben fazlayım. Herkese. Ya da eksiğim? Bilmiyorum. Bazen sadece birinin ilk seçeneği olmak istiyorum galiba.

gzukds

@Yildiz_cicegi-  sanırım bazı şeyleri özlüyor ve kafana çok fazla takıyorsun ama insanlar gelip geçicidir hatta anladığım kadarıyla insanlar duruyor ama sen aynı yakınlığı hissetmiyorsun sadece geçmişi özlüyorsun ama adı üstüne geçmişte kalmış bir şey aklına takmaman gerekir sadece önüne bakman gerekir yani ben düşünüyorum ki o özgüven sende var sadece yeni kişilerle tanış ya da eski arkadaşlarınla yakınlığını samimiyetliğini arttır eskiden öyleyse bugün neden olmasın değil mi ayrıca hayatında kimse olmamasını istiyorsan denemelisin biraz sanaldan uzaklaş gerekirse hesaplarını kapat belki de ihtiyacın olan sadece yalnız kalıp düşünmektir ama aklına mantığına sığacak şekilde düşün kendini üzecek şekilde düşünme yani bana kalırsa insanlar yalnız kalmak istemez dertlerini anlatmak içini dökmek ister ama bazen öyle dönemler gelir ki bir köşeye çekilip düşünmesi gerekir dinlenmesi gerekir sonunda mantıklı kararlar vermesi gerekir ve sanırım sende o dönemdesin sana diyeceğim tek bir şey var geçmiş geçmişte kalmıştır kafanı bir şeye takıp öyle devam edersen hayattan zevk alamazsın hatta yaşamak istemezsin evet ama bence hayatta yaşamaya değer birçok şey var bu yüzden bazı şeyleri kafaya takma ve sadece geleceğine odaklan ne yaparsam mutlu olurum diye düşün mutlu olacağım bir şey yok deme illa ki düşününce bulacaksındır en basitinden hayallerine ulaşmaya çalış ve elinden geleni yaparsan çabalarsan çabaların karşılıksız olmayacaktır kendini bu döngüde çıkaracağına inanıyorum yapabilirsin mutlu olabilirsin ve gelip anlattığın için teşekkürler yardımım dokunduysa da ne mutlu bana