haesunniw

herkesten kaçıyorum. tanıdığım, tanımadığım herkesten. sanki kabuğuma çekilmek için acele ediyorum her gün. o kabuktan çıkmamak için direniyorum. yaşadığımın farkında değilim. bir şeyler oluyor evet yapıyorum o an oradayım ama kafam bir türlü ana adapte olamıyor ve ben keyif almayı bırak hareket eden safi et parçası gibi hissediyorum. sanki düşüncelerimi çalmışlar da benim onları arayacak, bunun için çabalayacak gücüm yokmuş gibi

garip diyerek beni rahatsız eden o duyguyu veya olayı tanımlamaktan kaçıyorum. uğraşmadan beynimin bir köşesine fırlatmak çok daha kolay geliyor çünkü

bir de gibi var. tanımlayamadığım bir şeye hep garip diyorum mesela o da var

ben iletişim kurmayı bilmiyorum arkadaşlar burada anlatılanı anlamadıysanız diye bir de ben söyleyeyim dedim <3

önemli önemsiz hep konuşmak istiyorum. aklımda olan her şeyi o an söylemek istiyorum. ama sonra bazen de durup o insanı dinleyip sonra belki de söylemek için can attığın o şeyi iki saniye sonra unutmaya kodluyorsun kendini. çünkü sadece sen değilsin o konuşmanın içinde olan. bencilmişsin gibi hissediyorsun ve kendinden tiksiniyorsun

beynim gerçekten öyle bulanık ki bazen doğru kelimeleri bulamıyorum

hani bu öylesine dediğim bir şey değil. sırf kendimden nefret ediyorum diye falan da değil. gerçekten düşününce berbat biri olduğumu fark ettim. her zaman iyi bir arkadaş iyi birisi falan olduğuma inandım ama berbat biriyim gerçekten

uzak duracağım senden de arkadaşlarından da. bakmak istemiyorum kimseye artık kendimden nefret etmeme sebep oluyor bütün bunlar. iğrenç biri gibi hissediyorum