@hafizaminkiyisi
sanki kutusundan çatlayıp sızan o mürekkep benim zihnimde leke bırakıyor. hep seni yazmak için hareket eden ellerim yokluğunun verdiği acıyı yansıtıyor, sızım sızım sızlıyor. bende bıraktığın boşluk ömür boyu içime akmaya devam ediyor.
acıtıyorsun çocuk.
o gece noldu bilmiyorum ama ruhuma damgalanan acının emareleri beni sonsuz bir azap içinde bir parça nefes almak için yalvarttı, yine de senden geldi diye gülümseyerek karşıladım.
şimdi ise üstüme atılan kara toprağı tırnaklarımla kazıyarak çıkarmaya çalışıyorum.
senden sonra çocuk da olamadım ben, düştüğümde tutunacağım ellerin yoktu artık. bana güvende hissettiren öpücüklerin terk etti beni, sana dokunmak için kaldırdığım kollarım boşluğuna sarıldı.
değersiz biriymişim gibi kaldırıma tükürdün, gittin.
kahkalarla başlayan sabahın akşamında acıya boğulmak, ellerinde avucunda kalan her şeyi kaybetmiş olmak, dört duvarın içine sığamamak da benim acımmış aslında, ben geç farketmişim.
bana bunları revâ gören tanrı beni pek sevmiyor olmalı.
bütün şiirler seni anlatıyor, bütün şarkılarda adın geçiyor, bütün resimler sana benziyor. kafamı çevirdiğim her kuytuda sen varsın, şimdi dudaklarımın arasında bi sigara yanarken ellerim seni yazıyor.
sancılı bir aşktan daha da fazlasısın sen.
sensiz devam edemem.
seni görmeden, bir saniye bile duramam ben.
iyiki'm.
iyiki'm, bebeğim.
bir şehir uzakta bana bıraktığın sevgi tam bir travma, bana ait her şey silik, sana ait tüm hislerim bozgun. beni böyle mahvetmemeliydin.
sevdiğin kadını enkaza çevirdin.
ben vazgeçsem de her şeyden seni bırakamıyorum arama artık beni, bıraktığın yollardan geri dönme. sokaklarımdan geçme, rüyalarıma gelme.
lütfen canımı yakma daha fazla kurtar beni senden.
gülen yüzüme bakma her gün ölüyorum artık, yazdığım yazılar, okuduğum şiirler ardımda kalıyor. kan kusuyorum yine de acılarımı karalayamıyorum.
kan kusuyorum yine de silemiyorum.
