F8

Her zaman her şeyden nefret ettim ama şimdi en çok tanrıdan nefret ediyorum.

Varoluşçuluk yanlısı olmayıp buna yürekten inanan.

Ben buyum dedim sonunda. Kendi denizimde boğdum kendimi. Buna sinirlenen deniz ihanetim ardında bırakmadı beni, toprağa teslim etti. Toprak aldı beni tekrar doğurdu. Tekrar doğdum, bir daha. Fazla dayanamadım. Son vermek istedim buna da, gittim gömdüm kendimi kahverengi olana. Sonunda o yağmur üstüme yağdı yine, çamur oldum.

Öyle bir yüksel ki sen dumanımda, görenler ruhum tütüyor sansın.

Sevgimsen, bırak annen odanın camını açsın. Bırak gitsin kaçır bu vapuru. 

Anılar duvara asılır. Arada bir bakılır, göz iliştikçe. Konuklara gösterilir. Unutulmuştur belki hatırlanır.
          
          İnsanlar darağacına asılır. Kurşuna dizilir, sokakta vuruluverir. İnsanlar vardır. Yavaş yavaş öldürülür.

Bembeyaz bir kağıtsın bekleyen. Yazın gelişini haber eden bir çiçeksin. Kışın yağan karda yokuşsun. Fakat benimdin sen. Şimdi değil belki ama benimdin. İsterdim ki diyebiliyim benimsin bu yanan dudaklara, sen üstlerinde korsun, ateşsin.

Bıraksalar gökyüzü bu ayrılıkla ikiye bölecekti kendini çünkü biz iki kişiydik.

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
          Gözlerin durur mu? Onlarda gidiyolarlar.
          Gitsinler. Sanki hiç olmamıştı. Oysa kalbim şuracıkta çarpıyordu. Şurda senin gözlerindeki bakımsız kahverengi, güzel renkli çiçekler.

Deliler tanıdığımız en büyük akıl yürütücülerdir. Bir deliden daha mantıklı, sebep ve sonuç ilişkisinin gereksiz detaylarıyla daha ilgili kimse yoktur.