06.02.2023… 24 yıllık hayatımda asla unutamayacağım günlerden biri. İstanbul’da yaşadığım için haberleri sabah görmüştüm, tek duam kimseye zarar gelmemesi yönündeydi…tabii ki bu dua maalesef gerçekleşmedi. Gece olan büyük çaplı depremden sonra öğlen bir tane daha aynı şiddetle, belki de daha fazla sarsan bir deprem daha olmuştu, sanki haberlere bakmazsam içim rahat etmeyecek gibi gözlerim hep televizyondaydı. Hatırlıyorum, asla unutamıyorum zaten ama, öğlen olan depremi ben de iliklerime kadar hissetmiş gibiydim ekran başında. Bu gün, yine 6 Şubat. Saatler, günler ve yıllar geçti o günün üstünden ama o günün aldığı hiçbir insan, hiçbir güzeller güzeli can geri gelmedi. Hiçbir şey eskisi yerine konamadı, ülkemin insanları mağdur edildi. Acıları, acımız başımızdan aşkınken yapılan saçma eylemlere maruz bırakıldılar. Kimi çocuğunu, kimi annesini, kimi kardeşini, kimi babasını, kimi evcil hayvanını kaybetti ama kimse, gerçekten hiç kimse, insanlarımıza tam olarak destek olamadı. Yardım geç geldi, yollananlar saçma eşyalardan bahsetmiyorum bile. Onları Allah’a havale etmekten başka bir şey yapılamazdı zaten, o ayrı konu. Depremin üstünden üç yıl, beş yıl, on yıl geçse de bu felaketi asla ülke olarak unutmamalıyız. Giden her can için Allah’tan rahmet diliyorum, umarım gittikleri yerde acıları son bulmuş ve o zaman yaşadıkları hayattan kat be kat daha iyi şartlar altındalardır. Bu günü dediğim gibi asla unutmamalıyız, zira unutursak kalbimizden bir yer de bizimle birlikte eksilir, söner ve kurur. Tekrardan tüm deprem şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyorum.