@helichrysumitalicum
Yemin ederim aylar önce yaralanmışım da kanadığını yeni görüyorum sanki. Yaşamak yine de güzel.
Üstüm başım kan içinde. Nasıl bu kadar kör kaldım?
Kimliksizlik dediğin gizlenmez ki.
Kim olduğumu bulamamayı bırak… ben neydim zaten?
Birini içinden söküp atmak yeterince zor zaten. Geriye kalanla yürüyebilir miyim ondan da emin değilim.
Bir kere de hiç beklemediğim bir yerden gel ve öp beni. Kucağında uyut, sevgilim diyerek sev yanaklarımdan. Bir kere olsun adımı söyle döndüğümde göreyim gülen yüzünü. Bir kere ya bir kere. Yanaklarımda ellerin gör beni. Annen çok sevsin beni, babanla sohbet ederken seyret bizi. Ne bileyim bensizken kedimi de özle. Sesimi duymak için ansızın çok da yorgunken ve tam da uyuklarken ara beni. Hiç konuşma eve döndüğün bir aralıkta bana şarkılar söylet. Bir kere olsun sev beni. En sevdiğin şakamı tekrar etmemi istediğin ilk an bana aşık olduğuna ikna olacağım belki de.
Yüz bin seneler sonra döndüğüm ana kucağı sensin sen
İnsanlar sevilince ve kendini sevince neye benzer görüyorum ama ne olduğunu bilmiyorum. Ben neye benzerim mesela öngöremiyorum. Bir gün gelecek mutlaka diyebileceğim bir durum da değil bu. Sonsuza kadar sürse şaşırmayacağım. Ne zaman diye de sormayacağım. Burada değil, o kişi değil, bu zaman değil. Öyle bir his ki bu hatırlattıkça kendini boğuluyorum.
Ben de sevmeyi bilmiyorum. O mucizeyi yakalayamazmışım gibi. Hani şu senin sevdiğin seni sevdi mucizesi. Bedenimdeki değişimlerin beni bu hale sokması inanılmaz bir olay değil mi? Her şeyin br sebebi var ama benim bu olanlara bir çözümüm yok. Her şey hiç hesapta yokken değişsin ve düzeltsin kendini. Parmağımı şıklatmaya bile gücüm yok çünkü
Uzaklarda bir yerde mommyissuelar tükeniyor saniyelik de olsa
Shitshowa gel bu profil beni zaman zaman utanç manyağı yapıyor
Ben annemin en büyük hayal kırıklığıyım peki ya siz
Neden yolumu bulmama izin vermiyorsunuz neden beni böyle seviyorsunuz neden bana kendimi her defasında bu kadar korkunç hissettiriyorsunuz neden kendimden nefret etmeme sebep oluyorsunuz
En güvendiğim, beni anlasa bi o anlar dediğim insanlar için bile hayalkırıklığıyım çok yazık
Nereye gitsem kimin yanında olsam yetemiyorum beni yapmak istedikleri kişi yapamadiklarinda görmezden geliyorlar. Ve hep bir şekilde birilerinin hayal kırıklığıyım. Keşke beni unutsanız adımı sanımı neye benzediğimi. Unutulmak istiyorum.
Banyo yaparken yine overthinkistana gitmişim oralarda annemi karşıma almışım konuşuyorum tartışıyoruz falan diyorum ki sen bir kere olsun mutluluğumu istemedin. Bunu der demez ağlamaya başladım banyonun ortasında. Tam o sırada babam aradı ne yapıp ettiğimi sormak için iş buldum birkaç güne başlıycam dedim bana dedi ki biliyorsun değil mi ben senden hiçbir şey istemiyorum orada kendini buna mecbur hissetme ben sadece senin mutluluğunu istiyorum. Valla cevap veremedim temiz bi yer diyip kapattım konuyu.
Ya allah sizi kahretsin siz beni neye mecbur ediyorsunuz ben nasıl bu kadar korkak ve çaresiz hissediyorum diyemedim. Neredeydin baba allah aşkına ben karanlığın içinde debelenirken neredeydin. Niye ben şimdilerde varlığını hissettiğim her an bok gibi hissediyorum. Neden bu kadar geç kalıyorsunuz her şeye.
Bir mecburiyetten bahsediyorum ama bu çalışmak ve para kazanmak mecburiyeti değil bu benim kendime karşı sorumluluğum. Yoksa benim mecburiyetler denizi bambaşka bir mevzu
Yine de her şeye rağmen öyle özgür hissediyorum ki. Bazen yapayalnız kalıyorum ama bana öyle İyi geliyor ki. Ben kendimi o karanlığın içinden çekip aldım iyi ki diyorum. Süper bir hayatım olmayacak belki ama ne yaptıysam benim yüzümden oldu diyebilirim artık. 'Ben yaptım' demek ne büyük şans