Size vedam
Bilmiyorum… belki de bir şeyleri yarım bırakmanın da kendi içinde bir tamamlanmışlığı vardır.
Bir yıldan fazladır, kelimelerle nefes aldım. Her karakterimle ayrı bir ben oldum, her sahnede biraz daha büyüdüm. Onlar bana çok şey öğretti — sevmeyi, özlemeyi, kaybetmeyi, ama en çok da hayal etmeyi.
Ama artık… yoruldum.
Kelimeler aklımda koşuyor ama ellerim onları tutmak istemiyor.
Hayatın diğer sesleri daha baskın şimdi; okul, aile, kurs, insanlar… hepsi aynı anda konuşuyor ve ben sadece birini susturmak istiyorum.
Belki de ilk kez, yazmamayı seçiyorum.
Ama bu bir veda değil.
Çünkü o karakterler hâlâ benimle.
Biri sessiz bir geceyi aydınlatıyor, biri kalabalığın arasında başımı çevirttiğim bir hayal gibi gülümsüyor.
Ben yazmasam da, onlar yaşamaya devam ediyor.
Ve bu bana yetiyor.
Eğer bir gün geri dönersem, o zaman bilirim ki, gerçekten özlemişimdir.
Şimdilik… sadece susuyorum.
Ama içimde hâlâ o hikâyelerin yankısı var — sessizce, usulca, bana “biz hâlâ buradayız” diyorlar.şimdilik görüşürüz ve beni şuana kadar cidden okuyan herkese teşekkür ederim.