Bunu yazacak hiçbir yer bulamadım geldim yıllar sonra buraya update olarak yazıyorum...
Sevdiğim kadar sevilememekten o kadar yoruldum ki. Kaç yaşına geldim hâlâ sen birini sevince o insanın da seni sevmediğini kabullenmek çok ağırıma gidiyor. Her şeyim olsun istiyorsun, her şeyi olayım istiyorsun, tanımak istiyorsun, zaman geçirmek istiyorsun, konuşmak istiyorsun. Ama o istemiyor ve hiçbir şey yapamıyorsun. "Sana cevap vermek zorunda mıyım?" bana maşallah tüm travmalarımı hatırlatan bir kalıpmış. Bazen en sevdiğinin hiçbir şeyi olabiliyorsun ve bu normal, bu konsept bana çok garip geliyor.
Hayatımda çok kötü giden onlarca şey var. Kendime dair her şeyi kaybediyormuşum gibi hissediyorum. Ailesel, akademik, geleceksel, kariyersel, sağlıksal... istisnasız her şey kötü gidiyor bir süredir. Ve benim hâlâ en çok canımı yakan onunla konuşamamak. Derler ya 1 sağlık sorunun olana kadar 99 sıkıntın vardır sonra 1 olur diye, yok abi. Ben o sorunumu da ona anlatmak istiyorum ve hasta olmak değil onun yanımda olmaması dinlemek istememesi koyuyor mesela.
Beni seven onlarca insan var çevremde, dışarıdan bakılınca mükemmel bir hayatım varmış gibi, kendimle barışıkmışım gibi, başarılıymışım gibi duruyor. Ama hiçbiri doğru değil mesela anlıyor musunuz? Sanki kocaman bir hayal kırıklığıyım ve her şey elimde kalıyor. Bunu da bana sadece o hissettirmiyor yanlış anlaşılmasın, aksine komik bir şekilde bana kendimi en iyi hissettiren insan. Onunlayken o kadar yüzüm gülüyor ki her anım onunla olsun isteyip yoksunluğunu çekiyorum. Bunu da asla ona anlatamayacağım aramıza çektiği mesafe duvarlarından ötürü.
(Bölüm update bekleyen size life update şoku demek isterdim ama aradan kaç yıl geçti bölüm beklediğinizi de düşünmüyorum ahahsjsjbzlsbdld)
