kumsal

Tanımıyorum bile seni ama senin acın canımı fazlasıyla yakıyor o güzel gözlerindeki yaşların almasına kıyamam ben ve kendine zarar vermene dayanmaz kalbim. Her daim yanındayım. Ama kelimelerim yetmiyor bundan nefret ediyorum. Tek sen değil bi yandan annem ağlıyor bi yandan anaannemin ağrıları ve bir yandan bir başka arkadaşım ve ben artık kelimelerimi kaybettim sadece hepinize sıkıca sarılmak ve hepinizi bütün kötülüklerden korumak istiyorum. Keşke hepinizi pamuklara sarıp koruyabilseydim, böyle bi imkanım olsaydı. Fakat yinede tüm kalbim ve ruhumla sıkıca saracağım sizi. Ve ilk karşılaşmamızdada sımsıkı sarılacağım. Bütün güzel dileklerim ve dualarım hep sizinle olacak. Bütün güzel kelimelerimi size vereceğim, yeter ki iyi olun. Ben her daim yanınızda olacağım. Acınız acık olacak. Ağlamak isterseniz omzum sizin. Hayat her zaman iyi olmaz biliyorum ben kötüykende yanınızdayım. Sizi böyle görmek o kadar canımı acıtıyor ki gerçekten kalbime sokup orda saklamak istiyorum sizi 

Hak etmeyene fazla değer vermekten bu kırgınlık 

dogum gunumde tam bir yildir tanismis olacagiz

if you wanna be animals,
          baby, we can be animals.

2 gündür yatakta yatıp fic okuyorum, düşünüyorum, stream kasıyorum, tekrar düşünüyorum, herkesi her şeyi onların gözünden bakıp anlamaya çalışıyorum, uyuyorum, uyanıyorum, kahve içiyorum yatakta oturuyorum ve öyle düşünüyorum. Yazmak istiyorum ama kelimeler yetmiyor ve nasıl başlayacağımı bilmiyorum. İyiyim sadece düşünüyorum her şeyi her olasılığı ve çevremdeki herkesin hikayesini dinleyip düşünüyorum. Kim haklı kim haksız? Olay aslında halıyı aramak olmamalı herkes kendine, kendi hikayesine göre bi nebze olsun haklıdır. O yüzden kimseye haksız diyemiyorum hikayelerini bilmeden

İnsanın kelimleri gidiyormuş bi dönem. Artık ne yazmaya halim var ne de içimdeki hissi anlatmaya yeterli kelimelerim... 

123'

Sen onun gözlerine bakmaya bile kıyamazken, o sana gözünü bile kırpmadan kıyar

Sevgi bazen seni aşağıyada çeker, yukarılarada taşır. Önemli olan senin o sevgiyi kime, ne kadar verdiğin... 

Belirsizlik o kadar mahvediyor ki insanı. Arafta kalmaktan bile beter belirsizlik. Ne hissettiğini bilmiyorsun. Gün geçtikçe iyice yitiriyorsun bir başka anını veya bir başka duygunu. Mutlu olmak ne demekti? Nasıl hissettiriyordu diye sorduruyor kendine. Geçirdiğin her mutlu günde nasıl hissettiğini hatırlamıyorsun. Çok çok sevdiğin günleri düşündükçe sevmek nasıl bir şeydi diye düşünüyorsun? Nasıl seviyordum nasıl hissediyordum diye soruyorsun kendime ama hiçbir şey hatırlamıyor ve hissedemiyorsun o ana dek. İçin o kadar bomboş oluyor ki o boşluğun içinde kaybolduğunu hissediyorsun. Oturuyorsun bi aynanın karşısına saatlerce ağlayıp kendi kendine konuşuyorsun. İçindeki acıyı dahi hissetmiyorsun sen o boşluğa hissizliğe ağlıyorsun. Çünkü biliyorsun duyguların, anıların ve benliğin yavaş yavaş o kapkaranlık boşluğa doğru ellerinden kayıp gidiyor. Ve sen öylece hiçbir şey hissetmeden ağlayarak veda ediyorsun tutmaya çalışıyorsun ama yapamıyorsun. Hissetmediğin, hissetmeyi unuttuğun bir şeyi nasıl yakalayabilirsin ki?