Cappuccino සටහන් Next
ඉදිරියෙන්ම ගමන් කළේ විහඟය. ඔහුගේ අතැඟිලි හිසකෙස් මතින් දිවයයි. දෙනෙත් සුරූපි යුවතියක් පසුපසය.
මාලතී වනේ රැදෙම්ද මල් යහන් තලා…
මීවිතේ අමා පුරම්ද රත් ලවන් පෙරා…
සුසුම් පවන් ගලා… හැඟුම් දියත් කළා…
සුසුම් පවන් ගලා… හැඟුම් දියත් කළා…
පාව යයි… සුන්දරයි… ජීවිතේ…
ගීතයේ තාලයට විසිල් හඬක්ද නගයි. යුවතිය නෙත් අඟිස්සකින් ඔහු දෙස බැලුවාය. කෝල සිනහවක් පෑවාය. ඉවත බලා යළිත් දෙනෙත් යටින් බැලුවාය. විහඟ ඈට ඇසක් ඉගි මැරුවේය.
පසුපසින් ඇවිද එන සෂාඳ්රාගේ දෙනෙත් සිහින් වී තිබිණ. අනෙක් පිරිස කතිකාවතක රැදුණද ඇගේ දෑස් වූයේ විහඟගේ මුකුළුව මතය. සෂාඳ්රාට දඟකාරී සිතුවිල්ලක් පහළ විය. ඈ පිරිස අතැර ඉදිරියට දිව ගියාය. විහඟගේ අතක වෙළුණාය. කැරකවී හිස ඉදිරියට ඔබා විහඟ දෙස බැලුවාය. මුරණ්ඩු සිනහවක් පෑවාය.
“ බේ…බි… “
හඬ මදක් උස්වත් ලතාවකටත් නැගිණ. සිදු වූයේ කුමක්දැයි වටහා ගත නොහී, විහඟ දැරිය දෙස බැලුවේ වික්ෂිප්තවය. ඇගේ උවනේ දඟකාරී සිනහවකි.
“ සික්සර්… “
පිටුපසින් රැඳී හුන් අනුහස් මිහිලි සමඟ පහක් ගසා උස් හඬින් සිනාසිණ. විහඟගේ දෑස් ඉදිරියේ හුන් යුවතිය දෙසට යොමු විය. මෙතරම් වේලාවක් තමා වෙතට කෝල සිනහ විසි කරමින් හුන් යුවතිය දැන් ඔහුට ඔරවයි. ඈ ගස්සාගෙන එම ස්ථානයෙන් ඉවත් විය. විහඟ දෙනෙත් සිහින් කර සෂාඳ්රා දෙස බැලුවේය. ඈ තවමත් ඔහුගේ හස්තයක වෙලී, මුහුණට එබී හිනහෙයි.
“ යකෝහ්… “
ඔහු නිදහස් හස්තය ඉණ මත තබා ගත්තේය.
“ සුදු නම්කියා මට බහ දියං දැං එහෙනම්… “
