ben bu platforma basladıgımda yeni liseye baslamıs bi bebeydim ya. ciddiyim. ne yaptıgımı pek bilmiyodum, karantina yeni baslamıstı, herkes evdeydi, zaman akmıyodu. simdi bakıyorum da aradan gecen zamana, 20lerinde, iki lisans okuyan, milletin “ohaa abla bu bilgileri nerden biliyosun” dedigi bi insana donusmusum. ben de icimden “tabi ki bilirim sizin gibi pleb degilim okuyoz heralde” diye geciriyorum ama disimdan susuyorum genelde.
eski kitapları silmicem mesela. cunku arada bi acıp bakıyorum. altını cizdigim yerler, sacma notlar, yarım kalmıs dusunceler… hatta sizin yazdıgınız yorumları bile okuyorum bazen. garip bi sekilde iyi geliyo. bu yazdıgım da ciddili bi hoscakal mesajı gibi oldu ama aslında tam veda da degil. sadece farkına varmak gibi.
buyudum ya. sevgilim oldu, universite kazandım, bi yandan yandal yaptım, kurslara gittim, sertifikalar birikti, kendimi gelistirdim falan. o zamanlar burası karantina zamanında cok guzeldi. sessizdi, samimiydi, biraz da kacıs gibiydi. simdi hayat daha kalabalık ama ben daha saglamim sanki.
neyse canlarım, tapusuz koyun muhtaricesi kacar. belki bi gun gercekten bi muzede, tozlu koridorlarda gorursunuz beni. matbu ve rika okurken, kafamı bile kaldırmadan, dunyadan biraz kopmus halde. o zaman anlarsınız zaten, nereye gittigimi de, neden gittigimi de.
