Diz çöktüm toprağına avuçlarımda sızı
gittin ya bu ömrümün en efkarlı mayısı
Tülbendinin kokusu sinmişti yastıklara
Güzel sesin yankılanırdı geceden sabaha
Ben şimdi kime anlatırım içimdeki derdi
Güneşim söndü düştüm sonsuz efkâra
Kefenledim umudu gömdüm saksılara
Artık ne bahar gelir ne çiçek açar bu yara