Ama asil merak ettigim... Sen nasilsin? O timarhane gibi evde naptin? Yasiyor musun, hasta misin, uykusuzluk mu cekiyorsun, yine miden bulaniyor mu, basinin agrilari nasil, annenle babanin arasindaki olay ogrenildi mi, bosandilar mi, arkadaslarinla aran nasil, tekrar asik oldun mu, sevgilin var mi? Veya beni hic dusundun mu? Aklina hala geliyor muyum? Benden sonra baska birine daha 'en degerlim' dedin mi? Yasadiklarimizi unutmamaya soz vermistin, unuttun mu? Veya belki de en yuksek ihtimalle adimi duyunca bile sadece eskiden biri olarak hatirliyorsun degil mi? Ve hatta bu isim ve bize benzeyen her sey rahatsiz ediyor seni.
Uzgunum. Seni o kadar cok seviyorum ki eger 1 saniye bile huzursuz olacaksa kalbin o yaz kendi icimde dusuncelerimin igrencliginden kavrulacak olsam, kimse beni anlamayacak olsa dahi sen beni hatirlayama diye o geceyi siler atar, kendime cok daha aci veren bir yol cizerdim.