Sonra dayanamıyorsun... Herşeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun... "Seni çok iyi anlıyorum"diyen kim varsa seni aslında anlamadığını ve yalan söylediğini görüyorsun. En yakınından uzaklaşıyorsun yapabildiğin en ama en iyi şeyin sadece yazıya içini dökmek olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasanda, gizlesende tükeniyorsun... Hani o dışarıya verdiğin " MUTLU" imajın varya, içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve gerçekten samimiyetle tam anlamıyla yanında olsa, düzeleceksin gibi geliyor... Ama o kadar çok fazla yenilgiye uğradın ki sebebsiz yere , sevmede,değer vermede, bir yanın hep güvenme sakın diyor... O yanına yenilmeye başladığın zaman, asıl acıları tatmaya başlıyorsun... İşte o anlar kalbinin aklına yenildiği anlar oluyor. Ve benim kalbim hep aklımı yeniyor çünkü aşk böyledir... Değer vermekte bir sorun yok ama aynı önemi, ilgiyi, sevgiyi, saygıyı göremeyince başlıyor sorun. İşte asıl sorun o canını yakan insanlar oluyor... Ne giden geri geliyor ne kalan unutulmuyor... Ama bazen gerçekten aklım bu savaştan üstün çıkarsa, işte o zaman tam anlamıyla sevdiğim insanlar tam anlamıyla sevgiyi tadacaklar...
