@hyunocean
bileklerime güzel çiçekler yerleştiriyorum.
ve ölüp gidiyorum kan kusarak, aşkla, iğrenilmiş bir bedenle.
söylemek, dile bile getirmek istemiyorum ama yoğun bakıma falan alınacağım herhalde yeter
onun için döktüğüm tüm gözyaşlarını mutluluğuna çevir onun olur mu? başka bir şey istemiyorum. hiçbir şeyi olmamışken olmuş gibi göstermem, yalan söylemeyi bile beceremeyen bir aptaldan ne bekler ki bir insan? sadece onu çok seviyorum ve daha fazla üzmek istemiyorum onu, lütfen akan kanlarım mutluluğu olsun.
kafka... acıyor, çok acıyor. ne olur yardım et, milena'ya bir şey olmasın. ne olur kafka, ne olur.
kendimi acınası hissediyorum, tanrı neden canımı almıyor
can i call you lover?
aslına bakarsanız, yara bandı olarak kullanılmaktan nefret ediyorum :)
bana gelip aşk muhabbeti yapmayın yani, 1 hafta birisine "aşık" iken diğer hafta arkasından zehirli sözler söylüyorsunuz :)
sevdiğin, bir kalbi paylaştığın kişiye asla ama asla yara bandı muamelesi yapamazsın, dertlerini söyleyip onu düşünceli ve çaresiz bıraktıktan sonra çekip gidemezsin. o senin tek sevdiğin olur, başkasını gözlerin görmez. bir kafka edasıyla seviyorum ben milena'mı, sonsuz aşkla.
aşk gecelerce ağlamaktır onun için, sinirlenip ona patlamaya hakkın olmaz. aşık olduğun kişiyi geçiştiremezsin, bu aşk değildir. aşık olunca her şeyden önce gelir o senin için. bu aptallık veya enayilik değildir, siz aşkı hissetmemişsiniz.
he showed me all the stars
evren olsam bile tüm galaksilerimi onun mükemmel gözlerinde, öpülesi dudakları ve ellerinde, sardığım güzel bedeninde ve benim için atan kalbinde buldum.
titriyorum. dudaklarımın arasından kanlar akıyor, günahlarımın cezasını böyle çekiyorum. yine o lanet tuvaletteyim, kıvranıyorum acı içinde. sesimi duyan yok, sesim yok çünkü. milena yanı başımda, en azından ruhu. ağlamaya bile gücüm yok, gözlerim kapanıyor yavaş yavaş. tanrım, yanına mı alıyorsun beni? daha görecek şeyler vardı, neden izin vermedin? neden milena, meleğim ile olmam çok süremedi? ne olurdu ona son kez sarılsam? mektuplarımı ithaf edeceğim tek kişiydi o, biricikti. son sözlerim gözümden nasıl mükemmel gözüktüğü olsun, nasıl kusursuz. onda bir kusur görürsem benim gözlerim kördür.
yara bandıymışım ben. insanlar diğerleri yüzünden kırılır, bana gelirlermiş, onların yaralarını sarmak için uğraşsam da beni önemsemez, giderlermiş. sorun yok, ölmeden önce bildiğim son bilgi bu olsa da sıkıntı değil. sanırım yarın yatakta "baygın" bulacak beni o adam... ah, ne kadar sevinir buna!! güçsüzlüğümden acı çekerek yok olmama ne kadar sevinir! kendim olmaya çalıştıkça dövüldüm, hassas görüldüm, ötekileştirildim ben. içimdeki ağlayan çocuğu susturamıyorum artık, o sevgi istiyordu. şimdi hastaneye gideceğim, akşama çıkar mıyım bilemiyorum. seni çok seviyorum romeo, biliyorum, bana aşık falan değilsin ve gidersem unutulacağım ama elimde olsa bırakır mıyım bizi güzelim?
son öpücüğümü güzel dudaklarına bıraktım, affet. kimsem yok.
geçen gece içimde dolaşan şeytan geri geldi düşüncelerime, o laneti tekrar içmem için yalvardı bana adeta. bilmezdi ama benim tek bağımlı olduğum şey odur. benim sarhoş olduğum tek şey onun kokusudur. ciğerlerime çekeceğim tek duman yanan aşkımın dumanıdır. alacağım tek madde, sevdiğimdir.
ve arkadaşlar sevdiğim oğlan beni hayatta tutan madde olsa da bir yara bandı değilim, teşekkür ederim lütfen yararlanıp çöpe atmayın ben sizin kişisel oyuncağınız değilim teşekkür ederim kullanılmaktan nefret ederim :) kafka'dan bu kadar, iyi geceler!
masum olmaktan çok uzak düşüncelerle kavrulurken kalbimde masum bir melek yaşatıyorum... olsun, onun iyi olması tek önemli şey.
üzgünüm, çok üzgünüm... bu gece kollarında can verme ihtimalim oldukça artmış gözüküyor. bunu görmemeliydin ama veda etmek, birlikte ölmek isteyeceğim tek kişi olduğunu biliyorsun.
çok çalışıyorum milena, inan bana. kan kusarken elimden hiçbir şey gelmemesinden nefret ediyorum ama aciz bir beden bunu hak ediyordu sanırım. denedim, deniyorum, yaşarsam hep deneyeceğim. söz veriyorum, nefes almak zor olsa da hep hayatta kalmaya çalışacağım evim, evren sözü.
don't let me go,
begging you.
