You and My?

Anlarsın ki; uğruna ödediğin bedeller, mutluluğuna gölge düşürüyorsa, hal ettiğin mutluluk sana biraz pahalıya mal olmuştur.

"Seviyorum" diye başlayıp"gidiyorum" diye biten bir cümleydi bizim hikâyemiz.

Adam gözünde iki damla yaşla yürüdü istasyonda. Sonra bir tren geldi onu götürmeye. Trene adımını atar atmaz vazgeçti adam. Kadını aradı gözleri. Adam pişmandı...Kadın gitmiş.

Kalabalık bir caddede rastladık aşka, o kalabalıklardan çaldık aşkı da, çıkmaz sokaklarında kaybolduk, ne acı.

Ancak çok sonradan anlamıştım geçse bile daima izlerin kalacağını.

"İsterseniz kitaplıklarınıza kilit vurun; ama zihnimin özgürlüğüne vurabileceğiniz ne bir kilit var ne bir sürgü ne de kapatabileceğiniz bir kapı"

"Hiç insan öldürmediği halde, bir katilden daha cani insanlar gördüm, umudumuzu öldürenleri gördüm."
          
          Dostoyevski

hatırası olan sokaklardan geçerken adımlar yavaşlar...

Bıraktım herseyimi yaşamak için seni, sana öyle gelmedimi

Kalbini kapattı. Kararttı. Bir daha kimseyi sevmedi.