h

babamdan sıkılıyorum, söyleyemiyorum. bir şekilde aklıma değen onun da ilk hayatı düşüncesi beni mahvediyor. konuşmak istesem de konuşamıyorum ya da aşmak istesem de aşamıyorum. artık kendimi döndüremeyeceğim bir noktadayım. spesifik bir şey olmadığından dolayı önüne koyacak engel bulamıyorum. sadece yorgunum, saçlarım belime değmediği için bile dalıp gidiyorum, oysa ne hevesle kesmiştim saçlarımı. hayatımda kimseyi tutamıyorum ayrıca, bir şekilde uzaklaştırıyor, kendimi kenara çekiyorum. ama neden bilmiyorum. yüzlerine kapıyı sertçe kapatıp hemen sonra o kapının arkasında ağlamaya başlıyorum sanki. tekim, bunu garipsemem de zaten. ama herkesle ister istemez arama duvar örmüş olmak beni de yoruyor. beni bu raddeye getiren ne olduğunu bulamıyorum, asla konuşmayı kesmem, ben ona muhtacım dediğim kişiyi bile ellerimle itiyorum. arkasından üzülüyorum da bu arada, ama istemiyorum. çünkü ben ona bunu yapmazdım, yapmam düşüncesi beni çok boğuyor. 

şu sıralar 5-10 yıl yaşlanmış gibi hissediyorum. her insan hayatında zor dönemlerden geçiyor, o yüzden önüme bakmaya çalışıyorum ama bu beni daha çok zorluyor. akşamları, sabah, yemek yerken, arkadaşlarım ile iken kendimi düşünmekten alıkoyamıyorum. üstelik şu sıralar sürekli midem de bulanıyor, her an hem de. garip bir bulantı çünkü artık alıştım ve çekilmez gelmiyor. her an midem bulanabiliyor ve buna fazlasıyla alışığım, bir şey yapmıyorum. ya da düşünmeye de fazlasıyla alışığım bu sıralar. arkadaşlarım bilr nereye daldığımı sormayı bıraktı, öyle alışığız. 

etmedi, etmeyecek

Etmis

Etmemis