benim kendime ne yaptığımdan kimsenin haberi yok: "hastalığı kendi başıma atlatırım, çayımı çorbamı içer geçmezse ilaç alırım yine geçmezse doktora giderim" "kendi velim olurum, derslerimi ben önemsemeliyim" "bir işe girmeliyim istediğim telefonu ve ihtiyaçlarımı kendim almalıyım" "şu an canım çok yanıyor ama susup kimseye bu konuda rahatsızlık vermemeliyim." keşke 10 yaşında ki ben 22 yaşında ki bana bu kötülüğü yapmasaydı. o güçlü durmak için verdiği savaşı 22 yaşındaki ben yalnız kalmakla 'çok güçlü bir kız' olmakla ödüyorum. eminim böyle olacağını bilseydi yine kimseye muhtaç etmezdi kendini ama bir kere de olsa başının okşanmasına müsaade ederdi en azından. çok özür dilerim sandığımız kadar güçlü değiliz içimizde kocaman bir yalnızlık var. elimizi nereye atsak elimizde kalıyor. tam manasıyla kimsesiziz bu kalabalığın içinde. tam göğsümüzde duran bıçaktan içinde yandığımız ateşten hiç kimsenin haberi yok. özür dilerim küçüklüğüm keşke bu kadar dik durmaya çalışmasaydın. özür dilerim ama bende biraz bile sevdiremedim kendimi üstelik derslerimiz de, sağlığımız da, kariyerimiz de bok gibi.
