⚚

artık her adımda daha az sendeleyip daha fazla hatırlıyorum. içimdeki o çocuk her düştüğünde dizlerini değil, hayallerini kanatmış meğer. oysa ben kapansın istedikçe daha da derinleşen o yaralar, aslında ruhumun sızdığı değil, ışığın içeri girdiği çatlaklarmış. şimdi o kanayan yerlerden yavaş yavaş eksilip, yerine hiç tanımadığım bir güçle doluyorum. çünkü biliyorum ki, en ağır yaralar ancak onları sevmeyi öğrendiğinde dikiş tutuyor.

şimdi aynaya her baktığımda senin o soğuk silüetini görüyorum ve kendimi sevmeye çalışırken aslında hiç sahip olmadığım bir annenin ağır yasını tutuyorum.

oysa ben sadece dizine başımı koyup dünyayı unutmak istemiştim. sen ise her fırsatta o dünyayı başıma yıktın, her kelimenle ruhumda yeni bir boşluk bıraktın. meğer en büyük yaram dışarıda değil, senin o buz kesmiş sessizliğinde ve zehirli cümlelerinde saklıymış. 

dön gel artık, bu gönül sensiz bir harabe, her köşesi yıkık dökük.

ama geçmiyor işte, sadece alışıyorum o dağınıklığa.

neyi beklediğimi bilmeden bekliyorum. bazen bir kelime, bazen sadece bir sessizlik. dağılan parçalarımı toplamak yerine onlara bakıp izliyorum öylece. çünkü biliyorum ki, bazen toparlanmak değil, sadece olduğun yerde durup o yorgunluğa boyun eğmek gerekiyor.

geçsin istiyorum, bitsin istiyorum. izleri bile kalmasın istiyorum. izlerini gördükçe geçmişim gözlerimin önüne geliyor. o günleri hatırlamak, benim için cehennemden farksız. 

yalvarırım biraz beni gör, bir kere duy. küçükken duymadın. o çocuktur bir şey olmaz dedin belki ama artık büyüdüm anne. bir kez olsun gör beni, anla. buna gerçekten çok ihtiyacım var. beni de insandan say mesela. gel bir kere öylesine nasılsın diye sor. çok zor değil, yemin ederim çok zor değil. bir kere başımı okşa. çok bir şey istemiyorum ki senden. sadece kızınım ben senin. gör, duy, anla beni anne. ne olursun anla. 

bir insan her gün çocuğuna beddua etmez. her gün çocuğuna nefret beslemez. evladın değil miyim senin? neden sevmiyorsun beni? bu kadar mı yokum senin gözünde? bu kadar mı hiçim ben. anlamıyorum yerine oturmayan şeyler var. ne yaptım da bu azabı çekiyorum anne? kaderini mi yaşıyorum bilmiyorum. 

hayır anne sana kızmıyorum. ben senin beni dünyaya getirmene kızıyorum. madem sevmeyecektin, madem istemiyordun. neden doğurdun beni? ne diye böyle acımasız bir dünyaya gelmeme sebep oldun? bana öyle bir neden sun ki, sana inanayım.

bir başkasına sarıldığını gördüm. bu benden gitmiş olmandan çok daha acı bir şeydi. o an, acıdan kalbimi hissetmediğimi düşündüm. anlayamazsın.

ve beni ilk vurandı yakın sandığım.
            bu yüzden yerinde değil akıl sağlığım. 

ne heyecan, ne heves, ne uyku düzeni, ne de eski neşem kaldı. akıp giden bir hayat var, ben sadece izliyorum.

işte budur hayat. işte budur yaşamak. bunu hatırladığın kadar yaşarsın. bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun. çiçek sulandığı kadar güzeldir, kuşlar ötebildiği kadar sevimli. bebek ağladığı kadar bebektir ve her şeyi öğrendiğin kadar bilirsin. bunu da öğren. sevdiğin kadar sevilirsin. 

unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın, güneşin seni ısıttığı kadar sıcak. kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın ve güçlü hissettiğin kadar güçlü. kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin. 

sevdiğin kadar sevileceksin. güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın. bir gün yalan söyleyeceksen eğer bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın. ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın.