ihanetinizleri

ne bileyim, garip bir özlem sardı bedenimi. geçen yılları mı, anıları mı, hayalleri mi özlüyorum diye düşünürken buluyorum kendimi. aslında hepsini özlüyorum. bütün anılarımın içinde sen varsın prensesim. seni arıyor gözlerim. bugün kaldırımda yürürken evinin önünde durdum, bir süre baktım. o an anılar bir bir canlandı gözümde. ben seni çok özlemişim güzel kızım.

yoruldum çiçeğim, bazı şeyler çok acı veriyor. susup konuşamamak, bağırmak isteyip içine atmak, ağlamak isteyip sahte gülüş sergilemek yordu beni.

gitmek istiyorum. çocukluğumdan, geçmişimden, korkularımdan, aile bildiğim insanlardan, ev diye büyütüldüğüm mezardan. gitmek istiyorum çiçeğim. acısız, mutlu, huzurlu bir hayat istiyorum. 

sadece hayatımı değil, anılarımı da çaldın benden. 

kırık dökük bir evde mutlu olmayı bekleme çiçeğim, çok yıprandın. bazen ağladın, bazen güldün, bazen hissizleştin ama en kötüsü ne biliyor musun, yok sayılmak.

baba denen o koca çınar, gölgesinde bizi soluksuz bırakan en ağır karanlıkmış. sırtını yaslayıp dünyayı arkana alacağın o ilk duvar, ilk darbede senin üzerine yıkılıyormuş. dışarıdan baksan her fırtınayı atlatmış o bildik, eyvallahsız duruş ama içeride o sert ses her yükseldiğinde bir köşede savunmasızca büzüşen o çocuk saklı. 

ev dediğin o dört duvar, ilk çocukluk fotoğraflarında kalan zoraki bir gülüşten ibaretmiş. insanın en büyük gurbeti, sırtını yasladığı o ilk duvarın üzerine yıkılmasıyla başlarmış. yabancı vursa geçerdi de, anne denen o ilk sığınakta aldığın darbenin izi ömür boyu göğsünde kalıyor. 

dayan dedi bana. dayan. nereye kadar dayanacağımı bilmiyordum. nefes aldığımı hissetmiyorum. yaşıyorum sadece. onların istediği şekilde, istediği yerde. 

çocukken dizindeki yarayı üfleyince geçeceğine inanmak ne büyük bir lükstü. büyüdükçe insan anlıyor. o zamanlar düşüp kanattığın yerler iyileşiyor da, birinin bakışıyla ya da bir sözün yokluğuyla açılan o derin boşluklar hiç kapanmıyor. 

üşüyorum anne, bir kez olsun sıkıca sarılmadın kızına. bu yüzden hep üşür bedenim.