kendime cok yabanci hissediyorum su anki okulumdaki arkadaslarim bir sey icin utaniyorum dedigimde ya elanur sen ve utanmak mı? sen asla utanmazsın, herkesi taniyosun diyolar ve hani o an sanki bana degil de bir baskasina soyluyolarmis gibi hissediyorum cunku ben hala hicbir seyi asamadim bu ben degilim ki oluyorum cogu zaman lise hayatimin uc senesi kendimi yipratmakla gecti o kadar sessizdim ki ilk sinifta yanlislikla sesli kahlaha attigimda on siradakiler donup bakmisti bir kere uyurken hoca kaldirmisti ve biri oha hocam ilk defa suratini goruypruz demisti sacimi toplamayi, etrafta cok dolanmayi, tuvalete ihtiyacim yoksa gitmeyi, aynaya bakmayi yasaklamistim kendime o kadar ki dis gorunusume cok dehset takintili olmama ragmen makyaj yapmam da yasakti cunku yaparsam dikkat cekerdi ve ben gprunmek istemiyordum birinden hoslanan biri ne yapar onun kendisini fark etmesini, etrafinda dolasmayi falan ister ben aksine gorumce yon degistiriyodum cunku beni gorurse ne kadar cirkin oldugumu dusunurmus gibi geliyodu aslinda bunlarin hicbiri gecmedi hala okulda tuvalete gittigimde kafami cevirip aynaya bakmak, bahcede dolanmak, soz almak benim icin cok zor sadece bunu kendime bile itiraf etmeye cok korkuyorum ve gercekten cok yoruldum genclik yillarim boylece gecti gitti resmen her sey icimde kaldi benim icim sevdigim seyler o kadar degersiz ki sevdigiö muzik grubu, ilgilendigim herhangi bir sey, fikirlerim, hobilerim bunlari paylasmaya o kadar utaniyorum ki
