ikikilosarap

BRING THAT ACAIIIIIIIIIIIIIII

bazen içimizdeki dürtülere engel olamayız. önümüzdeki engeller kendi ellerimizle koyarız. Boynumuza zincirleri biz vururuz. O uçurumdan kendimiz atlarız. 
          Bunlardan kaçamıyoruz çünkü hepsi bizim kendi kaderimi yazışımızın snuçları. Kaderimizin bir oyunu hepsi..
          Boyun eğmek? bazen zorunda kalırız, bazen başka yol olmadığına inandığımız için zorunlu kalırız.
          Artık bazı düşüncelerin değişmesi gerekiyor aslında. Ne dünkü sen sensin ne de dünkü ben benim. Hepimiz değişiyoruz Her gün yeni şey ler görüyor yeni şeyler öğreniyoruz. Bu hayata bir kere geliyoruz ve bunu her gün kendimize hatırlatmayı unutuyoruz. Zincirlerinizi kendimiz koparmalıyız, her ne kadar onların sayesinde yaşıyor gibi hissetsek de…
          
          Yapmak isteyip yapamadığımız ne varsa yapmamız gerek alsında.Acısını sonra yaşarız.Şu an ne istiyorsak bunu kendimize söylemeliyiz. Bizi kendimizden daha iyi kim dinleyebilir ki?
          İstediğimizi düşünmeliyiz,eğlenmeliyiz, bazen üzülse de ders çıkarmalıyız.
          Özlediklerimize sarılmalıyız. Bazen haksız olmasak da özür dilemeliyiz belki de. Kalpte acısını taşımaktansa bazen bazı şeyleri değiştirmek gerekir.
          Ben de sanırım bunu yapmak istiyorum.
          Sarılmak istediğime koşarak sarılmak istiyorum.
          ancak ben bunu yapabilecek güce sahip değilim.
          Ya benim güçsüzlüğüm onu benden uzaklaştırırsa?
          onu üzersem?
          ben bunu istemiyorum.
          Ya da onunla olduğumda kendimi iyi hissettiğim için kötü hissedersem?
          Mutluluğum, beni rahatsız ederse?
          Bazen sadece onunla konuşmak istiyorum ama zincirlerim beni boğuyor.
          Maalesef ki o zincirleri de tutan kişi benim. 
          Bilmiyorum…
          O mesajı atmalı mıyım ya da onunla konuşmalı mıyım..
          hiçbir şey bilmiyorum.
          ve ben o hariç, hiçkimseyle konuşamıyorum.

birkaç sene önce ‘aşk’ diye tanımladığım takıntılılığı okumak omuzlarıma kocaman bir yük bindirdi. elimden tutacağına inandığım elin asla benim olamayacağını anlamamın üzerinden yaklaşık 2 sene geçti. komiktir ki içimde bu konuda hiç yara yok. ben o çocuğa aşık olmadığımı yeni yeni anlıyorum. Ben onu değil, onu sevmeyi sevdim. Onunla vakit geçirmek istemeyi değil, kurduğum hayallerin bitmemesini istedim. beni yoran hayatımda bana bir destek olmasını değil, kafamı dağıtacak uğraş olmasını istedim. Kafamdaki binlerce sesi sustursun istedim, kabuslarım bitsin istedim. komiktir ki oldu da.  onun için yazdığım şiirlerin, yazıların, iç yakarışların ona olmadığını yeni anlıyorum. Ben, kendim için haykırıyordum. Kendi acımı ‘aşk’ olarak anlatıyordum. 
          Ben aşık değildim. Ben sadece ruhumun soğumasını isteyen küçük bir kızdım.
          şimdiyse işlerim sarpa sarıyor. işin içinden çıkamıyorum. ben aşık olamıyorum. Aşk benim için sadece satırlarda hissedilen bir duygu olarak kaldı ruhumda. Önceden aşık olduğum biri var mıydı? bilmiyorum. Lakin unutmak istemediğim biri vardı. Hâlâ da bende yeri ayrıdır. Şu an ayrı dünyalardayız, hatta şu an sevgilisi de var lakin ben onu her zaman herkesten ayrı tuttum. nedendir ki onun bakış açısını severdim. Bazen sadece bakışlarını severdim. Onunla bir geleceğim olmayacağını biliyorum, yine o kadar aptal değilim. Lakin onun her zaman hayatında kalmasını isteyecek kadar bencilim.  İnsanlara olan saygısını severdim çünkü hayatımda görebilecğeim en düşünceli insanlardan biriydi benim için. basit bir espri mesela, birinden duyduğunda o espriyi kendi yapmış gibi bile yapmazdı. ona zmaanında duyduğum nefreti hissederdi. lakin bunu bir kere dile getirmedi. Herkesin hatası var. İnsanız, insanlara yetişmek için topallasak da koşuyoruz. Hata yapmamak imkansızlaşırdı. Fakat bazen, bazen insanlar kendilerini affettirecek sözleri gözleri ve hisleri olduğunda bazen kifayetsiz kalıyoruz.
          
          o da benim için öyle biriydi, lakin evet aşık olduğumu düşünmüyorum.

yemin ederim heeseung u cok ozledim

ay slm

selam bebek nabersin!!!! seninle takiplesiyoruz ama hic konusmamisiz uzdu bu beni :(( hemen yazayim dedimmmm :) iyi yapmis miyim?!?!?!? (sebeklik online)

Çok fazla insana tapıyoruz aslında. Kendimizi arka plana attığımız anda onları yüceleştiriyoruz. Bunu asla kabul etmeyiz ancak üzülmemizin nedeni bu değil mi zaten? İnsanlar insanları üzmeye programlı gibidir.  Ne kadar bunun doğru olmadığını söyleseler de iyiliğinizi istediklerini söyleseler de bu gerçek. Üstünüze atılan iftiralar gereksiz ön yargılar ve her geçen gün kaybettiğimiz arkadaşlıklar, bunlar dırup dururken olmaz hiçbir zaman. İnsanların insanlar üzerindeki tapulamasıdır aslında. Karşısındakini manipüle ederler, sadece bakışlarıyla bile sizi yok sayabilirler ancak onlara sorarsanız asla öyle bir şey olmadı.

Abla yazilarin mukemmelll

Umut, bazen bel bağladığımız tek durağımız oluyor. Saklanıyoruz, tutunuyoruz fakat sonumuzu yine biliyoruz. Dönenin geri gelmediği bu dünyada sağ kalmaya çalışıyoruz. Tek başımıza yalpalıyoruz ve peşlerinden gitmeye çalışıyoruz.  Yanlış yaptığımızın farkında değiliz bilakis. Umudumuz burada kendini gösteriyor maalesef. Dönmeyecek, geri gelmeyecek insanlar için ağlıyoruz. Üzülüp duruyoruz ama hep boş. Ne yaparsak yapalım taptığımız hayallerimizden vazgeçemiyoruz. Ne yapalım, ruh bedenden ayrılsa da içindeki acıyı unutmazmış. Yokluğu da böyle hissettirir insana. Geri gelmeyeceğini bilerek içindeki acıyla bekleyerek yok eder kişiyi. Bekledikçe dibe çöker, dibe çöktükçe yok oluruz. Özledim, demek zor gelir geri gelmeyeceklere. Bu gece size güzel olsun, kimsesiz umuduna tutunan yalnız ruhlar. Bu gece sizin geceniz. Biraz gözyaşı dökün.

keşke kafamdaki tek kişi sen olsaydın diyorum artık. Üstesinden gelemiyorum, yok oluyorum ama artık nedeni bir çocuk değil. kendi yaşıtlarımın sorunlarına sahip olmak istiyorum. ağlamamamın nedeninin sınav notlarım olmasını ya da aldatılmak olmasını istiyorum artık.Sorunsuz yaşamak ve bunların üzerinden gelebilmek istiyorum. Mutlu yaşamak ve biraz olsun eski neşemi istiyorum. birisi beni sevmese de olur . birisi tarafından sevilmesem de olur ben sadece değer görmek istedim. Değer gerçekten kıymeti bilinmeyen en önemli hazine. Anlaşılmak empati kurulması o kadar uzak geliyor ki benim için, benim için birisi asla empati kurmayacak.
          Sorun değil, ölüm kapıya kalbin yorulmasıyla daha hızlı gelir