Korel Erezli

birşeyyokbirşeyyok 

bulut kızı, bir gün bulutların yok olduğunda gökyüzünü sevmekten vazgeçeceksin.

çocuklar: geleceğin anneleri ve babaları, doğru yetiştirmezsek bizim en büyük günahımız.

parçalanmış mektuplar 

o günlüğü unutmak istedin ama Minel değildin, unutamadın.

"Korel," dedim elimi kalbime götürerek. "Çok acıyor." 
          Korel'in kolları sanki daha fazlası olabilirmiş gibi bedenime dolanırken "Ben o acıyı geçireceğim," diye fısıldadı. " Ben gerekirse acını senden alıp kendime katacağım ama canının acımasına izin vermeyeceğim." 
          "Çok ağır," diye fısıldadığımda zihnimin bulanıklaşmaya başladığını hissettim. "O kadar ağır ki kaldıramıyorum." 
          "Sana söylemiştim; Çok ağır, kaldıramazsın demiştim," dedi Korel. Haklıydı. Ruhum bu kadarını kaldıramıyordu. Zihnim kapkaranlık bir ormanın içine girip yok olmaya başladığı sırada Korel kulağıma eğilip, "Olsun, ben senin kaldırmadığın acıyı da taşırım," dedi; son duyduğum cümlesi buydu, acıma merhem sürdü ve karanlık beni içine hapsederken, kolları beni bir an olsun bırakmadı. 

Minel'in Korel'i

Komşuları, onun aklını kaçırmış bir kız çocuğu olduğundan söz ediyorlardı, öyle ki Minel de aksi bir davranış göstermiyordu çünkü çoğu zaman kendisini evde Korel'le, Büge'yle hatta bazen annesiyle konuşurken bulabiliyordu. Minel artık aklının son parçalarıyla bir tek Korel için yaşıyordu.

Korel Edgardo Erezli, kendi babasının katiliydi. 

Beni izle, Minel, beni izle ve gör. Bu vücudun en büyük sorumlusu Prometheus, en büyük nedeni de sensin.