Yazsam, kalbimdeki karanlığı mısra mısra…
İnan, sözlerim tükenir kalem parçalanır elimde.
Gözlerimi sis kaplar, yağmur gibi yağar damla damla kâğıdın üstüne.
Söylenmeyen sözler tükenir.
Kalbimdeki acı, başka birinin eseri değil bu karanlık;
zihnimin eseri.
Mahkûm eder kendini, yakar içimdeki her şeyi.
Her gün kül olur umut, biraz daha.
Bir gün güz mevsiminin rüzgârı çıkar, savurur külleri.
Ama o gün ne ben kalırım orada,
ne zihnim,
ne kalbim,
ne de anlatılamayan sözler.