lâr

Bazı acılar unutulmaz, yüreği kimsesiz olan anlar neyin gerçek neyin sahte olduğunu

Yüreği koca bir acı hazinesine dönüşmüş biri, birini bir daha sevebilir mi? Beyni savaş moduna almışsa kendini her şey tehdit gibi geliyorsa ona.

Hisler. Özellikle de bir insanın başka insana duyduğu o karmaşık, çoğu hastalıklı hisler. Tanrı'nın cennetinden kovduğu kural tanımaz insanoğlu bedelini aşkla mı ödüyor yoksa? Aşk cinsellik yaşayabileceğin insanlara duyulan bir şey değildir safi, aşk insanın bir insana beslediği hayranlıktan hatta bir fikre beslediği istekten aşk tüm hislerin zirvede yaşandığı, öyle ki aşktan gözünü kör edip aşık olduğunu bile göstermeyen odaklandığı tek şeyin o aşırı dopamin olmasını sağlayan şeydir. Dilini yutar, utanır, gözlerini kaçırır. Yemek yiyemez yanında her konuda dikkatli olmaya çalışıp tonla senaryo yazmaktan her şeyi batırdığının farkına bile varamaz. Hele bir de her şeyi batırdığını hissederse daha da dikkat etmeye çalışır daha da batırır. Sonunda karşısında ki insan onun bitmek bilmeyen ilgisine üzüntüsüne sanki tanrıymış gibi onu kusursuz görüp tapışına doyar, artık bundan vazgeçemiyor ama aynı zamanda bir başkasının da ona karşı bunları hissetmesini ister, aşık olunan bu ilahlaştırılma karşısında çok güçlü çok özel hisseder artık bir kişinin onu ilahi gördüğü gerçeğini unutur ve herkes tarafından öyle olacağını sanıp ona tapanı kendinden iter. Çünkü artık ona doymuştur. Bu sebepledir ki tüm bu sancılı süreci, geçmeyen hep iz bırakan iz olarak kalacak raddeye gelene kadar da acıdan kavrulan, durmadan tanrıya yalvarıp sayfalarca yazılar yazdıran bu şey ancak Tanrı'nın bir cezası olabilir.

Bazen şifa, belki de zehir sandığımızdadır. Zira tanrı en çok yakanı gönlüne aşkla müjdelemez mi? Tanrıya şirk mi koşacaksın, isyan mı edeceksin, senin sevdiğine başkasını sevdiremez mi?

Yasakladı alenen bir başkasını ne görüyorum ne duyuyorum. Bir onu bilir, bir onu solurum.

Tırnaklarımdan kirpik uçlarıma kadar her yerim acıda, yangın yeri gözlerim. Harabe ruhumun santim santim her köşesi. Yıkık dökük bir isyan ve yarım yamalak bir çaba. Ruhumun karnavalı ateşe verdi her düşüncemi. 

Paha biçilemeyen bu eser ne pahasına olursa olsun benimle olsun. 

O anlatamadığım sonsuz tüm güzelliklerin sebebi. Kutsal yüzün, tapılası gözlerin ruhumun ibadet yeri, yalnızca sana çözülür bağı dizlerimin. 

Yer yarılsın beni içine al sonsuz ateşlere atta beni bu dünyada onsuz bir kenara atma

Onunla yeni yıla girdim. Doğum günümde vardı, doğum gününde vardım. Sevgililer günü de kutladık . Varlığını hep hissettim. Girdiği benzinlikten peluş ayıyla çıkarken gördüm ve şimdi bir daha göremeyeceğimin bilincindeyken bilincimi açık tutmam, onsuz yeni bir yıla girmem ve o yeni yılda onsuz doğum günümün gelmesi hatta o kadar onsuzum ki doğmuş olmak bile acı çekmek için bir sebep gibi.