@incinmiskaranfil
kaburgamdan sızan acılar geceleri canımı yakıyor, boğazıma dolanıp nefesimi kesen eller ise sana ait. sonum olacağını bile bile ölüme gülümsüyorum.
sana gülümsüyorum çünkü boğazıma dolanan eller bir zamanlar dokunmak için her şeyi fedâ ettiğim tenine aitti.
bağımlı oldum sigaralara sen yokken, çektiğim her dumanda sözlerin çıkmıyor aklımdan. burnuma senin kokun geliyor gözlerimde senin sûretin.
kalbimin kırıkları birikti seni düşündüğüm her an içime battı, benim seni koruyup güzel hatırlayabileceğim hiçbir bahanem kalmadı.
kendimi avuttuğum yalanların sonsuz bir acı içine sürükledi, ellerimle teker teker inşa ettiğim sevgi bir bir yıkıldı.
burada ölüm var bir bakmışsın kayıp gitmişim ellerinden, tutamamışsın. bitmiş, gitmiş. eksik kalmışsın, tamamlanamamışsın bensiz.
ben sevilecek bir kadın değilim, tatlı tatlı sözlerim, aşk dolu bakışlarım yok benim yine de sen beni sev istedim. ellerim tenine, dudaklarım yaralarına değsin istedim.
son nefesimi üfledim ben o gece kaldırımlarda, sen yokken ve henüz hiçbir şey mahvolmamışken.
bir daha olmayacakmış gibi gözyaşlarımı dökerken ve parmak uçlarımla yaşlarımı silerken.
içimin kırıkları bir kıymık gibi batıyor kalbimin derinliklerine, gözümün önünde gitmeyen yüzün var hâlâ. boğazımda can yakan bir kuruluk, gözlerimde kaç gecenin sancısı.
cenaze evindeki çocuk gibi hissediyorum kafamı dizlerime gömüp hıçkıra hıçkıra ağlayasım geliyor üstelik sende ölmüş gibisin yanımda yoksun artık.
sanki hiç konuşmamışız gibi, tanışmamışız gibi, aynı sokakta denk gelmemişiz gibi, aynı şarkıda dinlenmemişiz gibi, aynı hisleri paylaşmamışız gibi nasıl böyle kalpsiz oldun?
gideli aylar oluyor, unuttuğumu söylesem bile gözlerim hep onu arıyor. gidenler geri dönmez ama ben hâlâ kapının yolunu gözlüyorum.
ölü gibi sanki, hiç var olmamış gibi. ölüler dirilemez ama ben hâlâ adımı dudaklarında sayıklasın istiyorum.
