‏‏‏‏

şimdi yüzün neye benziyor? aradan geçen aylarda hangi sevinçler, kederler gelip kuruldu yüzüne? kaç kez ağladın, kaç kez güldün, kaç kez şaşırdın? kimleri izledin, hangi sokakları gezdin, hangi şarkılara eşlik ettin, okuduğun kitapları çocuk sevinciyle kimlere anlattın, hangi odaların ışığı, hangi pencerelerin vazgeçilmez görüntüsü oldun? çok zaman geçti. yüzünün ezberlediğim çizgileri değişti mi? dünyam değişti mi?

herkese selam, sana hasret

of allahım affede, hastayım esmere

bütün resimler sana benziyor, hayret. bütün aynalarda sen varsın. nereye gitsem peşimden geliyorsun. şimdi sigarasın dudaklarımda, biraz sonra beyaz bir kâğıt. ve akşam içtiğim bir kadeh içki olacaksın.

nereye gider bu aşk

aynı şehirde iki yabancı gibi yaşayacağız artık. birbirimizin varlığından habersizmişçesine, yıllar yılı bir hayat yükünü taşıyıp gideceğiz. hatıralar gitgide içinde küllenmeye başlayacak. bana ait hiçbir şeyi hatırlamak istemeyeceksin. işte şimdi o dayanılmaz unutuşu ta derinden hissediyorum.

verdiğin her kederin yüreğimde yeri var. hangi kitabı açtıysam seni okudum yıllardır, hangi aynaya baktıysam seni gördüm. gel desen gelemem, git desen gidemem. öl desen kanım akmaz. anladım artık seni sevmek yüce bir şey, anladım seni sevmek Tanrı'ya yaklaşmak gibi.

özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz. verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir. seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki.

ey hüzünle dolu talihsiz kadın, sil aklından bir an olsun onun hatırasını. senin hatan o huysuz aşığın kalbine yol açmaktı.

sevgili bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de. insanları, büyük bir boşluk içinde bırakmasaydım. kendimden de kaçıyorum gibi beylik bir ifadenin içine düşmeseydim. bu mektubu çok karışık hisler içinde yazıyorum gibi basmakalıp sözlere başvurmak zorunda kalmasaydım. ne olurdu, bazı sözleri hiç söylememiş olsaydım; ya da bazı sözleri hiç söylememek için kesin kararlar almamış olsaydım. sana diyebilseydim ki, durum çok ciddi bilge, aklını başına topla. ben iyi değilim bilge, seni son gördüğüm günden beri gözüme uyku girmiyor diyebilseydim.