injuredhearts

Evet, hepsini yapacağım. Az bir süre var evet, evet onunla da artık konuşmuyoruz. Evet büyüdüm artık, ama tekrar çalışmak benim isteğimdi, tamam o kitabı da alacağım. Evet tembelim, başarısız oldum, evet ağladım da. Evet, o kız bendim, evet o hareketleri yaptım, utanıyorum birde, aynen. Evet hayat böyle geçmez, aynen, unuttum evet. Deniyorum, ayakta kalmaya çalışıyorum evet. Hıhım, evet yapacağım. Söz, evet, yapacağım. Geçmişte kaldı evet, boş işlerdi ya, aynen. Doğru, böyleydim ama evet, değiştim.

En çok kendime zararım

Allah'ım, eski dostlarım dahil herkesi affediyorum, buna kendim de dahilim. Evet, bunları bana yaşatan kendimi de affediyorum, sende beni affet. Eski dostlarımın olmaması benim için hayırlı olduğunu biliyorum, dua etmiştim çünkü. Ve sende kabul ettin, teşekkür ederim. Senden tek dileğim artık mutlu ve iyi hissedebilmek, kendim için bir şeyler yapabilmek ve sana yakın olmaktır. Lütfen, kimse yanımda yok, ve olsa da destek olmazlar Allah'ım. Sen varsın, sen olursun. Lütfen, bana güç ver. Buna ihtiyacım var, kalbimi özüne döndürebileyim. Ve lütfen, geçmişimde olan kimseyle rastgele bile olsa karşılaşmak istemiyorum. Artık onlara ihtiyacım yok. Bana yardım et Allahım, ve lütfen olan olmayan her şey için beni bağışla. Çok şükür, huzurla uyumayı tekrar yaşadığım bir gece olacak. Çok şükür Allah'ım :')

Bunu sanada söyledim, ben seni o yaşımda çok sevdim. Aslında seni değil, dediğim gibi kafamdaki o hayaleti sevdim. Bedenini kılıf uydurmuşum yılan, üzgünüm. Kör olma sebebim, kafamdaki gerçeklikten kopuk dünyaya aşık oluşumdu. Yılan, içten içe ne kadar çirkin biri olduğunu biliyorum. Artık yüzünün güzelliği bile kurtarmıyor ki seni, ne yapacaksın? Vasat birisin yılan, bir daha asla o şekilde sevilmeyecek, hak etmediğin derecede mükemmel olan o değeri göremeyeceksin. Bende bıraktığın tecrübeler için minnettarım Allah'a, her şey tecrübe edinebilmem içinmiş, sende biliyorsun ki çok saftım. Öyle ki parmağında oynattın kalbimi, bilirsin. Seni anlatarak ağladığım N'de gitti. Laf atarak zorbalık yapmaya çalıştığın en yakın arkadaşım M'de yok artık. Mutlu musun yılan? Yapayalnız kaldım ve eğer bir şekilde bunlara sen sebep olduysan, her neyse beddua etmeyeceğim yılan. Dostlarımdan sana bahsetmek istemiyorum. Yalnız değilim, yanımda senide benide yaratan var. Bana bir daha asla zarar veremeyecek, hislerimle oynayamayacaksın. Geberdin yılan, bende geberip gittin. Öyle ki, senden nefret bile etmiyorum. Öfkeli olduğum doğru, ama iğrenç birisin ve bence bu normal. O da yakında geçer zaten. Seni affediyorum yılan, affediyorum. Artık kötü anıların bile bende yok, seni af dilediğin için affetmiyorum ya da iyi bir şekilde hatırlamak için. Seni kendim için affediyorum, kendimi sevdiğim için. Zehrini yaydığın anıların çirkinliği kafamda daha fazla yer kaplamasın diye yılan. Biliyorum ki hayatını baltaya sap olamadan geçireceksin, gerçi bilmiyorum, orasını Allah bilir. Herkes kalbinin ekmeğini yermiş yılan, Allah sana kalbindeki neyse onu versin. Artık bende, kötü olarak bile yoksun. Yaptığın her şeyi affediyorum, ne olduysa oldu. Ben özgürüm yılan, ben artık özgürüm. Söylediğin hiçbir şey değilim ve evet, zaten bunları hak etmedim. Bu yüzden affediyorum yılan, artık bende zerre kadar yoksun. Dilerim ki sendeki zehir, masum hiçbir kalbi zehirlemez. Her şey gönlünce ve bensiz olsun.

Sana gelince yılan, senide affediyorum. Evet, şaşırdın mı? Büyük ihtimalle hâlâ sana yanık olduğumu düşünüyorsun, bu çok komik. Ben yokken bile kendi kendine benim seni sevdiğimi düşünmen çok komik dostum. Benim sana bu güveni vermiş olmam daha komik, seni zamanında bu kadar sevdim ve sen kayıtsız kaldın öyle mi? Ne yazık, bir daha bu şekilde sevilmeyeceksin, çünkü değecek biri değilsin. Sana nefret kusmak istemiyorum, ama sen kendi içinde nasıl bir pislik olduğunu biliyorsundur, Allah sana en büyük cezayı vermiş zaten. Sana seni vermiş yılan, söylesene, geceleri nasıl uyuyorsun? Her gece kendinle nasıl uyuyorsun? Yastığa başını nasıl koyuyorsun? Miden bulanmıyor mu? Hiç mi içten içe sorgulamıyor, muhakeme etmiyorsun? Sorgulamazsın yılan, her konuda geri olduğun gibi bu konuda da gerisin. Beyninin ceviz büyüklüğünde temel ihtiyaçlarını görmeye yetecek kadar olduğunu düşünüyorum maalesef. Sende aksini kanıtlamıyorsun zaten, aksine bu teorimin sağlam temellerini davranışlarınla gösterdin. Bok gibi birisin dostum, ve bunu yemin ederim ki seni elde edemediğim ya da kapris yaptığım için falan söylemiyorum. Seni elde ettim, seni birden fazla kez elde ettim yılan. Her seferinde elde ettikten sonra, hevesim aniden uçup gidiyordu ve sebebini çözemiyordum. Hırsmış, aşk değilmiş. Ben aşk sanarak sevmişim seni, değer vermişim. Bunu anladığımda, aradan üç yıl geçmişti ve direkt seni hayatımdan çıkardım. Seni engellediğim için yazdığın hiçbir şeyi görmedim ve hayatımda verdiğim en doğru karardı. Bana neler yazdın yılan? Aşık olduğunu mu? Beni özlediğini mi? İstemem, eksik kalsın. Her şeyin sevgiden ziyade bir ergenin hırsı olduğunu anlamadığım vakitlerde, sevgini arzuladığım doğru. Ama seni, sen olarak bilmiyordum yılan. Ben seni şifa sandım, kafamdaki gibisin, beni anlarsın sandım. Her bir hareketinle beni yanılttın, kafamdaki resme öyle odaklandım ki gerçeği göremedim. Sen bana çok kez gösterdin, ama kör olmuştum yılan. Seni sevmedim diyemem, ben seni o yaşımda çok sevdim.

Ama bu pes edeceğim anlamına gelmiyor, istesem ne kadar ilerleyebileceğimi biliyorum

Bir ileri iki geri

Kimse olmayınca, o eli kendime ben uzatıyorum. Eskiden dostlarım vardı, şimdi ise dört duvarım.

Alışkın olmadığım şey değil, ama bazen üzerime çöküyor her şey ve ben bir el arıyorum

Varlığından haberim var ve yoktu, yeni öğrendim. Şimdi dört elle sarılacağım evime, biraz kararmış duvarları ama çok sağlam hâlâ, kirlenmiş olması onu kötü yapmaz ki. Çok tozlu birde, komşulardan birine sordum yıllardır kimse yokmuş; bu yüzden kapısı sıkışmış demek. Camları çatlamış, perdeleri simsiyah seçilmiş içeri ışık gitmesin diye. Işık girmemiş ama soğuğa engel olamamış. Ama onarılır, bilirim. Çiçekler ekeceğim bahçesine, bir salıncak kuracağım sonra.

Evim kimdi, neredeydi? Var mıydı, yok muydu?

Yılanlar kincidir, unutmaz defedildiğini. Unut beni yılan, çünkü ben seni zehrinin tadına dek unuttum. Bilirsin, zehrin unutulmazdı, zehrine rağmen geri dönmeni isteyecek kadar vurgundum. Unut beni yılan, gecenin bir yarısı beni hatırla ve sonra unut. Zehrini kendin yut ve beni uyut. Ben seni unuttum yılan, ben seni öyle bir unuttum ki yanımdan geçsen anımsayamam seni. Beni unutama yılan, zehrin kaynağı olan sana şifa olmayı denediğimi hiç unutama. Unutamayacaksın yılan, çünkü ben unuttum.

Sonra gecenin bir yarısı aniden döndü. Yine beni gecenin bir yarısı yüzüstü bırakan o, gecenin bir yarısı döndü. Çaresizce şafağı bekleyişlerim boşa çıkmıştı, döner diye çok sabahlar etmiştim. Ansızın bir şafak vakti, güneşe yakın dönecekti ve ben ışıklarımı yeniden yakacaktım, onu bekliyordum. Yanılmıştım elbette, çok toydum. Güneş doğacaksa, ışıklarımı yakmama gerek kalmayacaktı değil mi? Benim kendi ışıklarımı yakmam gerekiyordu ki, güneş battığında bile karanlığa mahkum olmayayım. Almam gereken bir diğer ders buydu; kendi ışığım, kendim olmaktı. Gecenin bir yarısı aniden dönünce, ışıkları açmam gerekti. O zaten kötü biriydi, karanlıktan geliyordu ama ben ışığa muhtaç olandım. Işıkları açtım, bu sefer çalınan kapı bana aitti ve ben tozlu sayfalara ait misafirleri hiç sevmedim. Kendini yok saymak nedir, bir kenara bıraktım. Yılanın kuyruğunu kapıya kıstım, ışıklarını kapat, dedi. Geçmişi hatırlattı, ona geleceğe erişemeyeceğini söyledim.  Beni yaraladığı gibi onu yaralamalı mıydım? Belki bu mübahtı, ama ben karanlığa ait değildim. Ne özüm yılan gibiydi, ne de elimde zehrim vardı. Işıklarımı hep açık tuttum, yılanla sonunda yüzleştim ve onun zehrini ona akıttım. Günün sonunda herkes ait olduğu şeye kavuşmuştu, yılan zehrine, ben ise ışığıma.

İlk yazdığım şeyi 2022 yılının Ocak ayında yazmıştım, aldığım darbe ruhuma öyle ağır gelmişti ki hiç geçmeyecek, acıdan öleceğim sanıyordum. Ruhumun ihaneti ilk tadışıydı belki, evet elle tutulur bir ihanet belki yoktu ama o kişi her şeyime ihanet etmişti. Sevgime ihanet etmişti mesela; ona verdiğim değere, aşka, kendine. Kendine diyorum, evet kendine, bana verdiği sözlere de etmiş oluyordu. Bana verdiği sözlerin hiçbirini tutmadı, yalancının tekiydi, umursamazdı. Aniden gecenin bir vakti gittiğinde ağlayarak bu satırları yazmıştım. Gecenin bir yarısı tek bir mesajla kafamda büyüttüğüm her şey un ufak olmuştu. Altındakini ise, 21 Mayıs 2023 yılında yazdım. Ruhum hala yara izleriyle dolu, tattığım acı tazeydi. Ne yapsam iyi gelmiyordu koskoca bir yıl geçmiş olmasına rağmen. Aldığım darbeyi hak etmediğimi düşünerek adalet diliyordum kendimce; çünkü benim hiçbir suçum da yoktu. Buradaki tek suçlu oydu, ama o yıllarım hep benim üzerime devrildi. Ortada koskoca bir belirsizlikle dona kalmıştım, ne bir kesinlik ne de bir sonuç vardı elimde. 2 yılımı kendimden uzak bir şekilde her şeye kin kusarak geçirdim, kendimde dahildi buna. 2024 yılında ise, büyümek ve acımı unutmak için o adımı attım; yılanı bulup beni neden zehirlediğini sormak için kapısını çaldım. Yılan şaşırdı, bunca yıl geçmesine rağmen beni görmek onu afallattı. Beni içeri alırken hafifçe gülümsedi; güven vermedi gülüşü, tecrübeli olduğumu bildiği için farkındaydı ama yine de gülümsedi. Gülümsedim ona, o kötü gözlerine eskisi bakarken, kendimi büyük bir cehenneme tutsak edeceğimi bilemedim. Kandım, inandım yine. Bana gülümsedi, çünkü onun işine yarayacaktım. Ama ben değişti, artık öyle biri değil sandım. Ben sanmakla meşgulken ansızın yine zehre bulandım. Yılan def oldu gitti, ben ortada kaldım. Kendi aptallığıma çok güldüm çünkü ben yılanı değişti sandım. Halbuki yılandı o, değişmezdi, özü hep öyle kötü ve zehirli kalacaktı.

@raveliaasalvatorer çok isterim neden olmasınn :')

o gün geldiğinde ikimizin elinde kitaplarımız ve kahvemiz olucak yağmurlu bir günde kitap date yapıyor olacağız bunun da sözünü ben veriyorum

@raveliaasalvatorer Bu noktada da zaman olacak şifamız. Bazen bir şeylerin başlamasının uzun sürdüğü gibi, bitmesi de uzun sürer. Bu çok normal, döngü haline geliyor bir yerden sonra her şey. Döngüyü kırmak da aldığın kararı sürdürmek ve eskiye dönmemekle mümkün. Hiçbir şey sonsuza kadar sürmüyor, bu da sürmeyecek. Bir sabah uyanacak ve kaybolduklarını göreceksin, söz veriyorum:')