“Innocence is a kind of insanity”  -- Graham Greene

x x x

Dinadaan ko sa pagsusulat ang nararamdaman ko, wala mang bumasa atleast nailalabas ko ang saya, sakit, at kilig. Hindi kasi ito basta-basta na lang nailalabas lalo na't wala kang taong mapagsasabihin.


Kung ang bigat ng nararamdam ay di malabas-labas, ba't di na lang isulat di ba??


Kaya nga one shot lang ang mga sinusulat ko (pero, try kong magsulat ng story na may chapters. Hahah). Dahil kung ano ang nararamdaman ko sa mga oras na yun, BOOM! Isang sulatan lang... yun na yun.



Di ko kailangan nang milyon-milyong readers, ang kailangan ko ay yung isang taong  nakakaintindi, umiintindi, at iintindihin ako. 


Ikaw, handa ka bang intindihin ako?





x x x


_inosenteKuno_