@intiharyolcusu
her şey bir yolculuğun hüznünü taşıyor
gidip de gelmemek üzere bütün yüzler
küçük bir çocuğun çizdiği ev gibisin
güneşi inkar edenlerin gölgeleri kadar
gözle görülür gerçeklerimiz var
ne ben uslanırım ne allah acır
gözlerimin ici gülerdi biliyor musun parıl parıl parlardım sonra bir şeyler oldu bana
yabani değilim; yalnızca muhatap kalitesini bulamadığım ve hatta aramaktan da vazgeçtiğim bir yüzyılın berbat diyaloglarına, seviyesiz muhabbetlerine, vasat heyecanlarına, samimiyetten uzak konuşmalarına, öylesine ilişkilerine uzak durmayı ısrarla seçiyorum; böyle iyi.
kahrolası kalbimizden dünyaya doğru bir alışma var
ıslak kirpiklerine dokunan rüzgarı öpen bendim.
saatim durdu ve ben her şeyi zamana bıraktım
ben çok kararsızım, ümitsizim! artık eski tutkum yok, ve şunu hatırla, sönüp gitmektense yanmak daha iyidir.
bu çağdan lütuf, erdem, iyi niyet ve duyguya benzer şeyler beklemeyi bıraktım; bu çirkefe bulaşmış samimiyetten yoksun yüzyılın insafsız değirmeni tarafından öğütülmeyi bekleyen kuklaların içerisinde nefes almaya, insan kalmaya ve bunun için de insandan kaçmaya gayret ediyorum.
yol güzelse yürüyorum işte biraz, çay sıcaksa içiyorum, kitap sararsa saatlerce okuyorum, ne aşka kapalıyım ne yalnızlığa küsüm hatta biraz benimsemiş ve dahi içselleştirmiş bile olabilirim, ufak şeylerden mutluluk çıkarabilen minimalist yanıma sarılıp yaşamaya çalışıyorum.
çevremde düşünebilen insanlar istiyorum; sorgulayabilen, analiz yapabilen, muhakemesi gelişmiş, karakter koyabilen, koşulsuz kabulcülükten uzak, irdeleyebilen ve gerektiğinde “hayır” diyebilen, berrak bir zihne, geniş bir ufka sahip insanlar ve biliyorum çok şey istiyorum; çok.