‏‏‏‏‏‏‏‏🕳️

içimi ne kadar acıtırsa acıtsın çok sevdiğim bir şeyi geride bırakmak bana hep çok korkunç bir şeymiş gibi geldi, sonra bir gün acının ayaklanıp beni olduğum yerden kazıyarak götürdüğünü hissettim.

canımdan kaç can gitti saymadım o gece. kendimin en kıyısında ve kendimin en ücrasında gaseyanlarımın çaresizliğiyle koştum. kendimden kaçtım, bendeki senden, göğüs kafesimin içindeki o mezarlıktan kaçtım. dizlerimin üzerine çöktüm sonra. yol bitti. yol bitince eve döner insan hep.

bir gevherim var eşk midir dil midir desem, peydâ benimdir ol dür-i yektâ nihan senin.

sanmakla sınanır insan; zannettiğiyle yanılır, inandığıyla yıkılır.

şem'-i aşka makrûn oldum, rûhum oldu pervânesi..

sûretin kaldı aklımda, tebessümündeki huzur, teşekküründeki sevgi kaldı. bir sen kalmadın, sana ait her şey kaldı.

sen ol da, ister yâr ol, ister yara; lütfun da başım üstüne, kahrın da.

gehî vuslatta âşık, gâh mehcûr. bu dünyadır gehî mâtem gahî sûr.

açılan hiçbir kapı, kapanan hiçbir kapıyı aratmadı. ilahi sistemde hayırlı olan hiçbir şey senden alınmaz. bir şey senden alınıyorsa, orada mutlaka denge vardır. dengesiz kaldığını hissettiğin anda bile bir dengedesin. kaderindeki hiçbir şey, öylesine bir rastlantı değildir. güzellikler sabrın ve zamanın perde arkasında bekler. perdeler kalkana kadar sabredenler, huzura erenlerdir.

zambaklar en ıssız yerde açarlar, ve vardır her vahşi çiçekte bir gurur.