irtifakaybediyorum
cahil cühela artık benim hasmım
irtifakaybediyorum
irtifakaybediyorum
benim insan yanım örseleniyor bazen. boşluk bunu fırsat biliyor, ben incindikçe o büyüyor. sanki beni kıstırmak için an kolluyor. her sabah sandalyede oturup uyanmamı bekliyor, yorganı kafama çeksem de görüyorum.
irtifakaybediyorum
kendimle kavgamın esas sebebiydi bu oyuk. bugün kendimi affettim. uyandığımda içtiğim su kadar duru, hayatta başımıza gelebilecek durumlar kadar olağanım. yanıldığım ve yenildiğim yerden usul usul gülümsüyorum yaşama. oyuğu iyileştirmekten caydığımı bir selam gibi iletirim.
irtifakaybediyorum
seni bir mabed sandım, secde ettim taşına ben
irtifakaybediyorum
günah dediler sustum, sevabıma yazdım seni
irtifakaybediyorum
yaşadın beş sene kalbimde misafir demedim.
irtifakaybediyorum
acıma failine, tetiği bir daha çeker.
irtifakaybediyorum
neye dokunduysam hep külleri elimde
irtifakaybediyorum
bulamıyorum âlemdeki yerimi, âlem mi harâb ben mi virân
irtifakaybediyorum
güz gülleri gibiyim, hiç bahar yaşamadım.
irtifakaybediyorum
balkonlar ve mahvoluşlar