nina.

Ben sana her baktığımda bizi görüyorum sen ise bana her baktığında bir yabancıyı. 

Doğum günü pastanın üzerine her yeni bir mum eklendiğinde duyduğun gerçeklerle sarsılan zihnini, kendi dilinin fısıldadığı yalanlar avutur. 

Yanılgılar ve yenilgiler, aşkım. En büyük yanılgım, beni sevebileceğin; en büyük yenilgim, ruhumda binlerce parça kırığa yol açacak sözleri söylerken saçlarını yüzünden çekip dudaklarını öpeceğimdir.

Zihnine düştüğüm o gün ansızın, her duygun dilerim işkenceyle sızlasın.

Aklına gelirsem bir gün şayet, duyguların çeksin en ağır işkenceyi, tek vasiyet.

Kalbinin dışında bekliyorum seni; 
          yılmadan, yıkılmadan. 
          Bir gün içeri alır mısın beni; 
          yıldırmadan, yıkmadan. 
          
          Ve çok seviyorum seni; bırakmadan, 
          Ve o gün gelirse çok sev beni; acıtmadan. 

Sonra bir sayfa daha karaladım günlüğümde. Yazı değil, karalama. 

Fark etmeden sevmişim seni.
          Keşke sende sevseydin beni. 
          Şimdi gelsen, tekrar severim seni. 
          Ama sen gelip sevmezsin beni.
          Oysaki gözlerinde buldum kendimi.

Her şeyin bir başlangıcı ve bir sonu vardır. Sonsuzluk yoktur. Sonsuzluk boştur. Sonsuzluk sondur. Sonsuzluk insanın sonunu getirir. Sonsuzluğu düşünmek, insanın bedenini dikenli tellerle sıkıca bağlamaktır. Bu yüzden hep kendimi sonsuzluğun olmadığına inandırdım. Ben bu yüzden hep "sonu yok değil ya, illa ki bir gün biter" diyerek yaşadım. Ve bittide. Prestijli yaşabilmek için prensipli olmak gerekir. Sonsuzluğun son olduğu benim en büyük prensibimdir.