itirazlarim

Denizin kendini her savuruşunda bende savrulur gibiydim sanki içimin derinliklerine inen bir yol gizli gibiydi. Denizin tüm karanlığını içime soludum ve düşünmeye başladım, düşündükçe herşey daha da karanlık bir hal almaya başlamıştı düşüncelerimle birlikte.
          Denizin içinde bir ışık bı aydınlık aradığımın farkına varmıştım sonunda o ışığı bulmaya devam edeceğimi biliyorum ne kadar bulamasamda bir gün bulacağım seni .

Herşey geçip gidiyor. Sanki ömrümden bir bahar eksiliyor. İnsanlar göçüp gidiyor. Bense kalıp içim içimi yiyor, savaşıyorum. Oysa gökte ki bilirdi içimdekini. Yerde ki ise kendi içini bilmezdi başkasından çare isterdi, Gökyüzünü görmeyen yerin kıymeti olmadığını göğe yükselince anlayacak. İşte o zaman çok geç olacak.

Önce bir ayna kırdım,yere düştü. Bin parçaya bölündü,bin ayrı parçada gördüm nefret ettiğim yüzümü. Sonra toplamak için yere eğildim,kimseye zarar vermeden kaldırmak istedim o parçaları,dizlerime battı kırıklar. Elimi uzattım parçalara avucumda biriktirdim, avucumu kesti aynalar. Sadece toplamak istemiştim oysa,kimse benim yüzümden zarar görmesin istemiştim. Kırıklar yerde kaldı,ben kan gölünün içinde. Bunuda bir köşeye ekledim o gece. Yaz,artık kırıklara da,kiranlara da düşmanım.

Yanlış bir ruhun bedenine aşık olup onu kendime göre dikmeye çalıştım, kumaşlar karıştı, iğneler elime battı,canımı yaktı,ruhumu kanattı. Naptıysam ne ettiysem o kumaş benim istediğime uymadı.

Babasının desteklediği her kız parladı baba,bir tek ben sönük kaldım. Bu kadar mı nefret ettin benden? Bir kere sarılmayacak kadar mi sevmedin beni? Bir kere bile okşayıp sevmediğin saçlarımı çekip kopartırken de için sızlamadımı? Büyüdüm artık baba ve senden hiç görmediğim o sevgiyi başkalarında arayacak kadar küçüldüm bu dünyada. 

Üzerimde benim bile olmayan günahları taşımanın verdiği zorluk var. İnsanların bedenime olan aşağılayıcı bakışlarının ardından bana sıraladiklari yersiz teselliler benim bedenimdeki kirleri geçirecek türden değil.

Gittin ve sonumda kaldın 

Ben tanrının yeryüzünde unuttuğu birisiyim,tanrı beni duymaz, görmez,sahi tanrının bile unuttuğu birini senin hatırlamana ne hacet?

Sessizliğin içinde bir çığlık atar ruhum, acının sesini bir tek ben duyarım.

Önce ellerini tutan ellerin gidişini fark edersin,sonra gölgenin yanındaki gölgenin yokluğunu,biraz daha geçer belkide bir kaç yıl,kalbindeki hislerin boşluğu dank eder, en sonunda ise ruhuna kenetlediğin ruhun eksikliği.