itirazlarim

Tek bir kişi. Tek bir kişi bana iyi misin diye sormadı. En acısı da bu ya. Artık kimsenin beni sevmediğine emin oldum.

Önce bir ayna kırdım,yere düştü. Bin parçaya bölündü,bin ayrı parçada gördüm nefret ettiğim yüzümü. Sonra toplamak için yere eğildim,kimseye zarar vermeden kaldırmak istedim o parçaları,dizlerime battı kırıklar. Elimi uzattım parçalara avucumda biriktirdim, avucumu kesti aynalar. Sadece toplamak istemiştim oysa,kimse benim yüzümden zarar görmesin istemiştim. Kırıklar yerde kaldı,ben kan gölünün içinde. Bunuda bir köşeye ekledim o gece. Yaz,artık kırıklara da,kiranlara da düşmanım.

Yanlış bir ruhun bedenine aşık olup onu kendime göre dikmeye çalıştım, kumaşlar karıştı, iğneler elime battı,canımı yaktı,ruhumu kanattı. Naptıysam ne ettiysem o kumaş benim istediğime uymadı.

Babasının desteklediği her kız parladı baba,bir tek ben sönük kaldım. Bu kadar mı nefret ettin benden? Bir kere sarılmayacak kadar mi sevmedin beni? Bir kere bile okşayıp sevmediğin saçlarımı çekip kopartırken de için sızlamadımı? Büyüdüm artık baba ve senden hiç görmediğim o sevgiyi başkalarında arayacak kadar küçüldüm bu dünyada. 

Üzerimde benim bile olmayan günahları taşımanın verdiği zorluk var. İnsanların bedenime olan aşağılayıcı bakışlarının ardından bana sıraladiklari yersiz teselliler benim bedenimdeki kirleri geçirecek türden değil.

Gittin ve sonumda kaldın 

Ben tanrının yeryüzünde unuttuğu birisiyim,tanrı beni duymaz, görmez,sahi tanrının bile unuttuğu birini senin hatırlamana ne hacet?

Bu gün bilmem kaçıncı kez fotoğrafına baktım,hiç değişmemişsin.
          Mesela omzunun üzerindeki küçük ben hala orada, gözünün yanındaki kırışıklıklar bile aynı,artık gamzeni gösterecek kadar gülmüyorsun,sen zaten gamzelerini sevmezsin,hakikaten niye sevmezsin? Çünkü ben en çok seni gamzelerinden öperdim.

Sessizliğin içinde bir çığlık atar ruhum, acının sesini bir tek ben duyarım.

Önce ellerini tutan ellerin gidişini fark edersin,sonra gölgenin yanındaki gölgenin yokluğunu,biraz daha geçer belkide bir kaç yıl,kalbindeki hislerin boşluğu dank eder, en sonunda ise ruhuna kenetlediğin ruhun eksikliği.