Efnan

Devam edemiyorum..

Telefonumu odanın karşısına fırlatmak istiyor gibiyim 

Bu nesil çok boğuyor 

'Ruhum acı içinde'

Ölmeyi bile beceremiyorum

Başkalarını bilemem, ruhumun dibinde karanlık evren.

Bazen sadece kendimi yok edebilmeyi diliyorum

Henüz hiç kimseyle konuşmamıştım. Kimsenin de beni fark ettiği yok gibiydi. Tek başıma kalmıştım. Ama yalnızlık duygusuna alışkındım ben. Çok zor gelmiyordu bu bana. Verandanın sütunlarından birine yaslandım ve gri pelerinime iyice sarıldım. Kendimi insanları izlemeye zorladım. İçime işleyen soğuğu ve içimde gittikçe büyüyen açlığı unutmaya çalışıyordum. Yazmaya değmeyecek kadar saçma ve bölük pörçük şeyler düşündüm.

Çok duş aldım. Suyun altında izler kaybolur, yaralar iyileşir sandım. Su temizledi belki o yaraları ama yaktı da, çok yaktı canımı. Dikmeyi öğrenmedim yaralarımı, bant yapıştırıp iyileşmesini umdum. Zaten elime iğne verseler, kendime kakıp dururdum. Sorulmadıkça pek anlatmadım. Dürüst olmak gerekirse, sorulduğunda da çok şey anlatmadım. Anlatmak istediklerim anlayamadıklarımdı, anlatmam gerekenler ise konuşamadığım.. Kelimeler üst üste bindiler boğazımdan yukarı, inadımdan açmadım ama ben ağzımı. Sessizce yaşamak, sessizce ölmek istedim.

Babamın hareketlerini sevmeyip , babam gibi davranmaya başladığımda anlamıştım büyümeyi ve görmüştüm acı tarafını büyümenin.