izellsx

Vedalar her zaman açık bir yara bırakırdı anılarda.

izellsx

Bir mezarlık varmış, sahipsizmiş. Üzerinde sadece ölüm tarihi yazıyormuş. Doğumuna kimse şahit değil, adı sanı kimsesizliğinde kaybolup gitmiş. Mezarına tek uğrayan yağmurlarmış. Yazın kuruyan toprağını kimse tükürerek dahi ıslatmıyormuş. Şimdi kimse demesin hepimizin işin sonunda gireceği toprak bir diye. Biliyordum ölünce bile bir olmazdı insan. Mezarlar vardı üzerinde çiçekler can bulurdu, mezarlar vardı başucunda sadece kimsesiz bedenin ruhu dururdu.

izellsx

Bir kafeste çırpınan güvercinden farkım yoktu. Canım yanıyordu, öyle yanıyordu ki ben daha önce böylesine derin bir sızıyı hiç hissetmemiştim. Benzemiyordu hiçbir şeye, yakıyordu canımı. Aşkımı alıyordu benden çürütüyordu ruhumu.

izellsx

Yine de maya işte. Ne kadar ekşiyebilirdi? Niye, insan kemiklerinin arasına yaşayan bir insanı hapseden de bu herif değil miydi? Demek... Demek yeterli zeminde her insan kötü olabilirdi.
          İnsan kötülükle mi doğardı?