iz.

Ne kalemde mürekkebim şimdi ne de gökyüzünde bir perde. O koca okyanusun ta kendisiyim ama bilmiyorum kara nerede. Ne vakit yağmur aksa gözlerimden, gördüm herkes şemsiye açmıştı gözyaşıma. Bu kadar zor olmamalıydı gök; bulutlardan bile yüksek bir tepeye çıkıp hayretle gün batımını seyretsek. Bu kadar zor olmamalıydın sen; yağmur kokulu toprağın koynuna beraber uzansak da yıldızları hissetsek...

Heves mi etmişim bunca vakit peşinden deli gibi koşturduğum onca şey için? Gerçek bir istek, hakiki bir ihtiyaç değil miydi onların hiçbiri? Şimdi, şu an bile bu yaptıklarımın hepsi birer zorlama, biliyorum. Kendimi yine nerede unuttum, benliğimi yine kimde bıraktım? Nasıl böyle yalnızlaşabildim aniden, ne ara bu kadar kalabalıklaştı cümle âlem...

Ve yine sadece ben kalıyorum:
                Niye sadece ben kalıyorum?

Vakit, güneşi rehim almış; zembili çürük atlaslı.