“Neden baba? Neden.. Neden beni sevmedin? Neden annemi sevmedin? Bizi neden sevmedin baba? Bir kere beni sev istedim ya, bir kere sev, bir kere sarıl, bir kere saçımı okşa istedim çok mu şey istedim baba? Kendi annemin öldüğünü bile günler sonra söyleyecek kadar ne yapmış olabilirim sana? Ben bunları hak edecek ne yaptım baba!...“ dedim hıçkırarak ve konuşmaya devam ettim, “Sen sana emanet edilen bir çocuğun ruhunu söküp aldın ellerinden baba! Sen benim ruhumu söküp aldın. Sen... Sen kendi öz kızını katilisin baba, sen benim ruhumun katilisin.” Dedim sesimi yükselterek ve konuşmaya devam ettim, “Bunu hayal etmemiştim baba... Ben bunu hiç hayal etmemiştim ya... Bugün benim doğum günümdü baba! Ama sayende ilk ve son doğum günüm oldu.” Dedim.
Sadece gözlerime bakıyor hiçbir şey demiyordu, gözlerimden akan yaşlarım dudağımda ki yaraya geliyor içimi yakıyordu. Dudaklarımı son kez aralayıp konuştum.
“Annem sana hakkını helal ederdi, ama benim sana hakkım asla helal değil! Hem bana yaptıkların için hem anneme yaşattıkların için! Ben bana yaşattığın acıyla yere göğe sığamadım, sende asla mezarına sığama baba!...” dedim ve alandan hızlıca çıktım...
-7. bölümden altıntı [Tomris İzel Arslan.]