melâl

Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın.
          Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın.
          Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı,
          Beni bensiz bıraktın.
          Beni sensiz bıraktın.

Biz seninle gülüşemedik, biz seninle biz olamadık lügatımda böyle kalmış. Ben senin hiçbir şeyin olamadım, arkadaşın bile.

ne olurdu benim olsan.

geceleri bana seni hatırlatan

Bizim için bir şarkı çal.

Nereye doğru baksam orada hep sen varsın.

Daha değersiz hissettiremezdin.

İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli ve meçhul ümitlere sarılmıştım, onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım; çünkü bütün hesaplar aleyhime çıkıyordu, bu meçhul ümitler beni aldatırlarsa mahvolacaktım.

Yaşamak ölmekten daha çok cesaret gerektirir bazen.

Peut-être que ce monde est l’enfer d’une autre planète