bazenleri doğru olanı yaptığım için çok kırılmış hissediyorum. evet seni çok seviyorum ve benim için değerlisin ama zaman geçtikçe senden “sen” olan özelliklerin eksiliyor ve ben senin bu değişiminden hoşlanmıyorum. çünkü eskiden yargıladığın/nefret ettiğin kişilerin karakterine bürünüyor, onlarla sanki daha önce bana onlar hakkında dert yanmamış gibi hunharca eğleniyorsun. işte bu yüzden senden uzaklaşıyorum. bir gün tamamen gitmiş olacağım ve merak ediyorum hiç durup düşünecek misin diye. sonra aklıma insanlarla dolup taşan bir odada gözlerinin beni aramayacağı geliyor ve yine susuyorum