ria

should’ve known your love is a game
            now i can’t get you out of my head 
            it’s such a shame
            that we don’t talk anymore

☁︎

sanırım en azından o konu hakkında dediği şeylere inanmıyorum

ve böyle çok daha mutluyum, bu geceye kadar düşünmüyordum bile ama bu beni yoruyor

kendime kızmak çok istiyorum öyle şeyler dediğim ve tepki verdiğim için ama hala aynı hissediyor ve düşünüyor oluşum engelliyor her şeyi, ben o zamanki beni de anlıyorum sanırım 

still

i’m so in love with you 

cause i know that part of me still wants to be in love with you 

eğer içinde bana karşı kalan biraz saygı varsa buraya gelmeyeceğine inanmak istiyorum. beni burada bir başıma, öfkem ve acabalarımla yalnız bırakacağına inanmak istiyorum. bir gün acabalarımın hepsini paramparça etmek istemeyeceğine de. beni tıpkı orada bıraktığın gibi yalnız bırakacağına inanıyorum. son kez sana inanmak istiyorum. bunu umarım bunu da boşa çıkarmazsın.

bu canımı çok yakıyor, kendimi boşlukta süzülüyormuşum gibi hissediyorum, aklım her boş kaldığında ilk canlanan anı hep sana yalvardığım an oluyor, elini nasıl sımsıkı tuttuğum oluyor, sonra o boş gözlerin. o boş gözlerin. sonra bana beni sevdiğini söylediğin her an, beni ne zamandan beri aldatıyordun? ne zamandan beri söylediğin sözlerin altı boş kalmaya başladı? merak ediyorum, en çok bunları merak ediyorum. ne zaman bunu yapabildin, nasıl bunu yapabildin? nasıl bir zamanlar en kötü zamanımda yanımda olabildin de şimdi olamıyorsun? nasıl gözlerimin içine baka baka onu öpebildin, nasıl kalbimi bin parçaya ayırırken canın yanmadı, benimle kalbin bir olduğunu söylediğin zaman da mı yalan söylüyordun bana? ne diyebilirsin ki bunlar hakkında? neden şimdi kendini bana açıklamak istiyorsun, neden beni böylesine rahatsız ediyorsun? biliyorum, bunların hiçbir açıklaması olamaz, sen açıklayamazsın kendini. ona duyduğun heyecan bittiğinde yanımda biteceğini de biliyordum ama nasıl yüzün biraz olsun kızarmadan gözümün içine baka baka götürdüğün bavulu yeniden getirebildin evimin önüne? bu noktada seni artık istemiyorum, artık yeniden benim ol istemiyorum, sadece tüm bu demek istediklerimi yüreğinde hisset istiyorum, biraz da senin canın yansın istiyorum, öfkem biraz da senin içinde yansın istiyorum. bu isteklerim bile çok ağırlaştırıyor kalbimi, beni öylesine yoruyor ki.. çünkü o geceyi içimde sindiremedim hala, hala dediklerini yediremiyorum kendime. beni nasıl büyük bir öfkeyle suçladığını sindiremiyorum, sana kayıtsız kaldığımı söyleyişini unutamıyorum çünkü beni sevmeye devam et diye şekilden şekile girdiğim her an canlanıyor gözümde, sırf beni biraz daha beğen diye vazgeçtiklerim de. 

ama sanırsam hayat her daim böyle ilerleyemiyor. şimdi günlerim yalnızca oradan oraya koşmakla geçiyor amaçsızca, gözlerim gölgemizi arıyor ama zaten burada hiçbir anımız yok, hiç olmayacak. sırf aradığımı bulamayayım diye gelmedim mi buraya? yine de, sevgisizliğin kurak çöllerine mahkum oldum, dizlerim üstüne çökmekten yara oldu artık, ağzım boşluğa dua etmekten kurudu. artık zaman geçiyor, birinin beni bir gün koşulsuzca sevebileceğine inancım da solup gidiyor. tek kuruşumla dilek kuyusunun başında birinin bana her şeyin düzeleceğini söylemesini, bir gün birinin de benim onu sevdiğim gibi seveceğine inandırmasını diliyorum. yine de, bunun gerçek olamayacak kadar uzak olduğunu biliyorum içten içe. ama sorun yok. sanırım ben buna mahkumum, yalnızlığa.

 ama bir gün bir umut diyerek içime diktiğim çiçeklerimin bahçesinin üstüne basa basa beni ezip geçeceğine inanmazdım. bir gün üstüme kara bulutların üstüme bir fırtına gibi çökeceğine inanmazdım, içten içe ve yavaşça öleceğime, özlemle her gece gözlerim dolu dolu uykuya dalmaya çalışacağıma inanmazdım, tıpkı seninle çiçek açtığım gibi kendi kendime kışı getireceğime inanmazdım. bir gün karşıma geçeceğini ve artık başkasına aşık olduğunu söyleyebileceğine inanmazdım, bir gün benim olmaktan sıkılacağına inanmazdım, bir gün elini gitmemen için yalvaracağım için sımsıkı tutacağıma inanmazdım, eskiden dikkatle, teker teker sildiğin yaşlarımı umursamayacağına inanmazdım, bir gün elinde bir valizle, gözlerimin içine baka baka başkasına gideceğine inanmazdım, bir gün uyandığında seni ilk görenin ben olmayacağına inanmazdım, bir gün kendimden vere vere kurduğum düşlerimi suya düşüreceğine de inanmazdım. bir gün ne senin ne de benim ardına baktığımız farklı yollarda yürüyeceğimize inanmazdım. bir gün hepsini yalnızca ona bağladığım düşlerimin ipin kopacağına inanmazdım, bir gün temelli, ellerim bomboş döneceğime de inanmazdım.

and i changed into goddesses, villains and fools
            changed plans and lovers and outfits and rules 
            all to outrun my desertion of you
            and. you. just. watched. it.

all my tears