İnsanın en güvendiği yerden darbe alması, tüm dünyasını bir anlığına durduruyormuş. Son bir haftadır sadece nefes almaya, kalbimin bu ağır sızısını dindirmeye ve olanları zihnimde bir yere oturtmaya çalışıyorum. Ne bir satır okuyacak ne de tek bir kelime yazacak gücü bulabildim kendimde. İçimdeki tüm kelimeler, bu şokun altında ezildi sanki.Şu an sadece zamanın ve sessizliğin iyileştirici gücüne ihtiyaç duyduğum bir dönemdeyim. İçimdeki kırıkları yavaş yavaş toplayıp, ruhumu yeniden toparladığımda kelimelerimle birlikte buralarda olacağım. Sadece, bu sessizliğimin arkasında derin bir soluklanma çabası olduğunu bilin istedim.