Bazı sesler vardır, yüksek olmadan yer eder.
Seninki öyle. Duyulduğu anda insanın içindeki gürültüyü susturan, aceleyi unutturan bir tonu var. Sanki “buradayım” demiyor da “yalnız değilsin” diyor. Gülüşün bir anlık değil,
akılda kalan bir hâl. İçten olduğu için parlak,
sade olduğu için güçlü. İnsan bakınca şunu hissediyor: Bu gülüş zorlanmamış, hayattan kaçmıyor, hayatla birlikte duruyor. Görünüşün kelimelere sığmaz derler ya, sende mesele yüz hatları değil. Bakışlarının taşıdığı ciddiyetle,
araya sızan o çocukça sıcaklık aynı anda var olabiliyor. Bu denge… Herkeste olmayan bir şey. Sahnedeyken ışık sana düşmüyor aslında,
sen ışığı taşıyorsun. Ama asıl etki, hiçbir şey yapmadığını sandığın anlarda. Sessizliğinde bile bir duruş var. Kendin olmaktan vazgeçmeden güçlü kalabilmenin duruşu. İnsan seni izlerken şunu anlıyor: Bazı insanlar dikkat çekmez, dikkati toplar. Sen öylesin. Bağırmadan, zorlamadan, sadece olduğun gibi.
Bu yüzden sende kalan şey görüntü değil,
his. Geçici değil, kalıcı. Ve bu dünyada böyle izler bırakabilen insanlar her zaman azdır. İyiki doğdun sevgilim.. yaşama sebebim.. biriciğim.
