Jupiter

İnsanın kendi kalbine kalbi kırılır mı? Benim kırılıyor.

Böyle bir kalbe sahip olmak istemiyorum. Çok canım yanıyor, çok yoruldum.

"Öyle bir yazmışsın ki senden nefret eden biri bile mutlu olurdu."

Evet, benim korkup kaçtığım bir sürü şey vardı. Fakat şimdi fark ediyorum da... Ben en çok elimde olan güçten korktum sanırım. Ona istediğim her şeyi yaptırabilecekmişim gibi hissediyordum. Bana bu izlenimi veriyordu. Sanki öl desem benim için ölürdü bile. Bu zamana kadar hep eğer hayatımda biri olacaksa her dediğimi yapan, beni neredeyse taparcasına seven birini istiyorum derdim. Bunun ne denli korkunç olduğunu bugün fark ettim. İstediğim olmuştu, evet. Fakat beraberinde bazı şeyleri de getirmişti bu sevgi. Onun hayatını mahvedebilirdim. Onun etrafındaki insanları da mahvedebilirdim. Oysa ben sıradan bir insanım. Hata yapmak benim de hakkım. Fakat o beni öyle bir merkeze yerleştirdi ki, yaptığım hatalar onlarca insanın canını yakıyordu. Ben de en çok bundan korktum: Birilerine zarar vermekten. Şimdilerde bu denli acı çekiyor olma sebebim de ona zarar verdiğim düşüncesi. Oysa ben sadece onu kendimden kurtarmak istemiştim. 

Bu geceyi unutma. Uzun bir süre sonra ilk defa nefes aldım. Teşekkür ederim.

Belki de unutulacak biri değilimdir.

Onu özlediğime dair birkaç satır ve kendime olan nefretimle ilgili paragraflar döşemek istiyorum buraya ama gücüm yok, kalmadı.

O hayatına kaldığı yerden devam ediyordur. Zaten benim gibi kötü şeyler yaşamıyordu. Hep çabalıyordu kendi için, geleceği için... Ben bir anı oldum onun zihninde. Hikâyenin başında hiç kimseydim; sonunda ise beni seviyordu fakat geçecek, biliyorum. Belki de geçmiştir bile. Hayatının benim gibi sorunlu bir yaratık olmadan ne kadar güzel olduğunu fark etmiştir. Peki ben? Ben hikâyenin başında da ağlıyordum, ortasında da. Neden böyle oldu? Yine kötü karakter benim ama yine en çok ben acı çekiyorum. Bu durumdan bıktım artık. Hiç değilse kendim dışında suçlayabileceğim biri olsun isterdim. Böylece bu denli acı çekmezdi ruhum.

Ona ihtiyacım varmış gibi hissediyorum. Sanki tekrar konuşmaya başlasak her şey düzelecekmiş gibi. Oysa hiçbir zaman, hiçbir şey yolunda değildi. Öyleyse zihnim neden onu bir çare olarak görüyor kendine?

Acı çeken bir ruh.